Ρόλοι......

7:00πμ. Χτυπάει το ξυπνητήρι. Πετάγομαι . Αφήνω πίσω μου το όνειρο, δεν άξιζε έτσι κι αλλιώς.. Να πλυθώ, να φάω τα δημητριακά μου και να περιμένω μισή ώρα για να πιω καφέ... Μισή ώρα που με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ, για λίγο , στα κλεφτά. Πετάγομαι , πήγε 7:30, ξυπνάω το παιδί, φτιάχνω γάλα, ετοιμάζω κολατσιό με το ένα χέρι ενώ με το άλλο, ανακατεύω τον ελληνικό.. Γρήγορες σκέψεις, τι έχω να κάνω σήμερα... Ντύνομαι, βάζω λίγο ρούζ και κραγιόν, την αϋπνία στα μάτια θα την κρύψουν τα γυαλιά... Γίνομαι κομψή. Ο μικρός φορτώνεται τη βαριά τσάντα, η πλατούλα του κυρτώνει... Βγαίνουμε.. Ξεχνώ τα πάντα , μόνο η ώρα έχει σημασία, τα λεπτά που τρέχουν ... Κοιτάζω το ρολόι σ'όλη τη διαδρομή.
Φτάνουμε στο σχολείο αργοπορημένοι όπως πάντα... Βλέπω το παιδί , πίσω από τα κάγκελα του σχολείου να χασμουριέται. Καμιά φορά συγκινούμαι έτσι που τα βλέπω όλα , νυσταγμένα , να ξυπνούν μέσα σε ένα κόσμο αβεβαιότητας..Γίνομαι ευαίσθητη.
 Πηγαίνω σπίτι, πίνω καφέ, ενώ βιαστικά περνούν μπροστά από τα μάτια μου ''καλημέρες'' στις σελίδες του υπολογιστή, Γίνομαι αργόσχολη.... Γράφω , μοιράζομαι, μιλάω στο τηλέφωνο, ο καφές τελειώνει. Ξεχνώ τα πάντα και φεύγω για δουλειές εξωτερικές.. Γίνομαι περιπατητής  Να ψωνίσω, να πληρώσω λογαριασμούς και στα κλεφτά να δω εικόνες , ανθρώπους, βιτρίνες... ζωή .
 Γυρίζω σπίτι και συμμαζεύω, ότι προλάβω...Γίνομαι νοικοκυρά.  Μαγειρεύω, και φεύγω τρέχοντας να πάρω το παιδί από το σχολείο. Ξεχνώ τα πάντα, μαζί και την κούρασή μου , και γίνομαι μάνα. Τον αγκαλιάζω κι ακούω τα παράπονα του και τις δυσκολίες της ζωής του στο σχολείο. Συμμερίζομαι τα μικρά του άγχη και τις χαρές του.. Τρώμε στα γρήγορα , διαβάζει για τα αγγλικά κι εγώ πλένω πιάτα βυθισμένη στις σκέψεις μου , σαν οι σκέψεις να βγαίνουν από τις σαπουνάδες του νεροχύτη και να χώνονται στο μυαλό μου... Σκέφτομαι το καινούργιο μου βιβλίο, σαπουνίζοντας ποτήρια.. . Ξεκλέβω λίγο χρόνο και γέρνω στον καναπέ. Πετάγομαι. φεύγουμε για τα αγγλικά... Γυρνώ σπίτι και κάνω γυμναστική, όσο προλαβαίνω..Γίνομαι πιο υγιής.
Φέρνω το παιδί σπίτι και ξεκινάει να διαβάσει. Εγώ γράφω λίγο, κάτι , ότι προλάβω....Γίνομαι συγγραφέας.
Πηγαίνει στη γιαγιά του κι εγώ στο χορό.... Ξεχνώ τα πάντα και γίνομαι χορεύτρια... Λικνίζομαι , στριφογυρίζω, γελάω ... όσο προλάβω...
Μαζευόμαστε σπίτι ... Τελευταία μαθήματα , βραδινό φαγητό και λίγη τηλεόραση... Τα μάτια μου κλείνουν, το σώμα μου βαρύ ... Είμαι κουρασμένη αλλά το ξεχνάω , για να δώσω φιλιά καληνύχτας....Γίνομαι αγάπη.
Κι ύστερα μόνη , κουρασμένη, να τραβάω την μέρα να μεγαλώσει, να γίνει κι η νύχτα , ένα συμπλήρωμα της μέρας, για να προλάβω να τα ξεχάσω όλα και να βουτήξω στον εαυτό μου, να ακούσω τις σκέψεις μου, να κάνω την αυτοκριτική μου . Να προλάβω να γράψω, να προλάβω να κάνω μπάνιο , να προλάβω να αισθανθώ,......... Αν προλάβω!
Τις Παρασκευές βγαίνουμε βόλτα, του το έχω τάξει. Ξεχνώ τα πάντα , μαζί και την κούραση μου και γίνομαι ανάλαφρη και κεφάτη. Τα Σαββατοκύριακα , στη θεατρική ομάδα, κάνω πρόβα. Ξεχνώ τα πάντα και παίζω το ρόλο μου....Γίνομαι ερασιτέχνης ηθοποιός...
Κυριακή βράδυ έχει τελειώσει μια γεμάτη εβδομάδα, κι είναι πολλά αυτά που δεν πρόλαβα να κάνω....... Κοιμάμαι στις 3:00 με την υπόσχεση στον εαυτό μου πως την επόμενη εβδομάδα , θα προλάβω περισσότερα......
7:00πμ!Χτυπάει το ξυπνητήρι.  Πετάγομαι......... Γίνομαι Εγώ ..

Αυτό δεν είναι παράπονο. Δεν είναι κραυγή απελπισίας , ούτε απεικόνιση της ρουτίνας.... Είναι απλώς ένα κομμάτι της καθημερινότητας μου.  Σε κάποια σημεία μοιάζει , ίσως με την καθημερινότητα άλλων γυναικών. Κάποια σημεία είναι επιλογή μου , κάποια άλλα όχι. Όλα τα σημεία όμως τα αγαπώ.
Ξέρω πως δεν τα προλαβαίνω όλα, αλλά προσπαθώ... Ίσως θα ήταν πιο εύκολο να έχω λιγότερες ασχολίες...και πάλι ρουτίνα θα ήταν... Μια ανυπόφορη ρουτίνα! Από αυτές που σε γερνούν και σε σκοτώνουν.Που μουχλιάζουν τη σκέψη σου και σαπίζουν το κορμί σου......
Μια τέτοια ρουτίνα δεν την θέλω.....Προτιμώ τη δική μου!

Καλή σας νύχτα!


SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου