Τα παι-Δικά μας όνειρα!!!


 Τι είναι αυτό που ψάχνουμε οι άνθρωποι , σε όλη μας την ζωή ,ώστε να είμαστε πλήρεις; Τι είναι αυτό που λείπει από πολλούς ανθρώπους που τα έχουν όλα αλλά δεν νιώθουν ευτυχείς; Ο έρωτας; Η επαγγελματική καταξίωση; Η οικογένεια; Μήπως τίποτα από όλα αυτά;
Κοιτάξτε ένα μικρό αγοράκι που παίζει αμέριμνο τον σούπερ ήρωα, η ένα κοριτσάκι που κρατάει την βούρτσα για μικρόφωνο και παίρνει πόζες μπροστά στον καθρέφτη...  Είναι τόσο ευτυχισμένα τα παιδιά εκείνη την στιγμή, γιατί ζουν την φαντασίωση του εαυτού τους στο μέλλον! Αν τα ρωτήσεις ''τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις'' , θα σου πουν αυθόρμητα αυτό ακριβώς που λαχταράει η ψυχή τους , όσο παράλογο κι αν είναι....
    Πόσες σκέψεις , πόσες τέτοιες ''φαντασιώσεις'' δεν είχαμε κι εμείς όταν ήμασταν παιδιά... Πόσα από αυτά πραγματοποιήσαμε η έστω αγγίξαμε μεγαλώνοντας; Μήπως τελικά αυτό που ψάχνουμε σε όλη μας την ζωή , είναι η εκπλήρωση αυτών των ''φαντασιώσεων''που είχαμε όταν είμαστε μικροί; Μήπως αυτή η προβολή από το μέλλον των ονείρων μας που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα  είναι αυτό το ''κάτι''που μας λείπει; 
 Όταν ήμουν μικρή με φανταζόμουν με μαύρα μακριά μαλλιά , να φοράω τακούνια και κόκκινα φορέματα! Με φανταζόμουν να χορεύω...όλους τους χορούς αλλά πιο πολύ με μάγευε ο χορός της κοιλιάς....Έπιανα τα σεντόνια και τα έκανα πέπλα, και ως άλλη ''Σαλώμη" , χόρευα τη "Μισιρλού" Κοριτσίστικα καμώματα..Μου άρεσε ακόμα το θέατρο, με τις φίλες μου κάναμε αναπαράσταση διάφορων παιδικών σειρών, μοιράζοντας ρόλους.. Δεν θα ξεχάσω ποτέ που παίζαμε την Κάντυ-Κάντυ. !
Όταν έπαιζα με τις κούκλες μου, σπάνια τις έκανα ''μωρά''μου , συνήθως τις έβαφα και τους άλλαζα το μακιγιάζ με τα βερνίκια νυχιών της μαμάς μου, μια φορά μάλιστα έναν κούκλο αγοράκι που είχα, του φόρεσα φιογκάκι , τον έβαψα , και του έβαλα φόρεμα κι έτσι από Σπύρο (έτσι τον έλεγα) τον έκανα Σπυριδούλα!! Ευτυχώς η ''αλλαγή φύλλου'' ήταν πολύ πετυχημένη!!
Μεγαλώνοντας λίγο, μου άρεσε να γράφω, κι έλεγα ότι θα γίνω συγγραφέας...
   Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί σαν παιδί κι εγώ είχα τις προβολές μου από το μέλλον των ονείρων μου! Είχα αυτά που λαχταρούσα πραγματικά να κάνω και που όταν τα σκεφτόμουν έκαναν την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά!
  Μεγάλωσα και ασχολήθηκα με διάφορα πράγματα, σπούδασα νηπιαγωγός, ζωγράφιζα, έκανα χειροτεχνίες...και μια μέρα γράφτηκα στην θεατρική ομάδα του δήμου.. το πρώτο κομμάτι του παζλ βρέθηκε.. Μόλις τελείωσα το πανεπιστήμιο κατάλαβα πως δεν θα ένιωθα ποτέ πλήρης αν έκανα το επάγγελμα της νηπιαγωγού. Δεν μου άρεσε ποτέ παρόλο που τα παιδιά τα αγαπώ.  Εκείνο το καλοκαίρι βρήκα ένα φυλλάδιο από μια σχολή επαγγελματικού μακιγιάζ. Το δεύτερο κομμάτι του παζλ. Κόντρα στους γονείς μου πήγα στη σχολή , βραβεύτηκα, πήρα υποτροφία και εργάστηκα σαν μακιγιέζ!. 
   Αργότερα παντρεύτηκα, έκανα παιδί, και επιζητούσα έναν τρόπο ,όπως όλες οι γυναίκες, να επαναφέρω το σώμα μου μετά την εγκυμοσύνη και ταυτόχρονα να εκτονώνω την ενέργεια μου. Κι επειδή τα γυμναστήρια δεν είναι καθόλου του γούστου μου,πήρα την απόφαση να κάνω κάτι που μου αρέσει... Χορό!! Όταν πήγα να γραφτώ στην σχολή και ανακάλυψα ότι διδάσκουν και χορό της κοιλιάς η χαρά μου ήταν απερίγραπτη... Άλλο ένα κομμάτι του παζλ....
   Εντάξει, μπορεί να μην έγινα χορεύτρια , να μην έγινα ηθοποιός, να μην έγινα διάσημη μακιγιέζ, όμως τις ''φαντασιώσεις'' που είχα παιδί τις άγγιξα ,έστω λίγο, κάποιες σαν επάγγελμα ,και κάποιες σαν χόμπι,πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας τα χόμπι....Κι αισθάνομαι πλήρης! Εννοείτε πως ισορροπώ σε ψηλά τακούνια, φοράω συχνά κόκκινα φορέματα και τα μαλλιά μου είναι μακριά και βαμμένα μαύρα τα τελευταία 10 χρόνια.  Όσο για το αν θα γίνω κάποτε συγγραφέας, το ότι έχω ήδη κάνει το πρώτο μου τόλμημα στο χώρο αυτόν αλλά και το ότι γράφω αυτή την στιγμή σε αυτό το blog, είναι κι αυτά μερικά κομματάκια του παζλ που λίγο λίγο δημιουργούν την εικόνα που είχα οραματιστεί όταν ήμουν παιδί!

 Ξέρω ακόμα, πως αυτή την στιγμή έχετε τρέξει πίσω στο παρελθόν και ψάχνετε τι είναι αυτό που οραματιζόσασταν  όταν ήσασταν μικρά παιδιά.... Εύχομαι να το έχετε πετύχει ή έστω με κάποιο τρόπο να το αγγίξατε... Αν όχι , ποτέ δεν είναι αργά για ένα καινούριο χόμπι...ή ακόμα και για καινούριο επάγγελμα! 
 Ότι μπορεί να σκεφτεί ένα παιδί , μπορεί να το πραγματοποιήσει ένας μεγάλος!!

Καλό σας απόγευμα....

SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου