Με πένα....

Πόσες αναμνήσεις μπορεί να κουβαλάει ένα αντικείμενο; Ένα δώρο που θα σου προσφερθεί με αγάπη πόσα μπορεί να σου θυμίσει και πόσο βαθιά μέσα σου μπορεί να σε κάνει να κοιτάξεις...
Από μικρή είχα μια αγάπη προς τα όμορφα και διαχρονικά αντικείμενα. Αντικείμενα που θύμιζαν παλιότερες και πιο αγνές εποχές, που θύμιζαν καταραμένους ποιητές και γυναίκες με κρινολίνα...
Ένα τέτοιο αντικείμενο που πάντα με μάγευε ήταν και η πένα. Θυμάμαι που στο σχολείο ακόμα, πηγαίναμε με την φίλη μου την Τζούλια- η οποία είχε την ίδια ''λόξα'' με μένα- στο απέναντι βιβλιοπωλείο μετά το σχόλασμα και διαλέγαμε πένες... Όχι καμιάς ιδιαίτερης αξίας , πλαστικές πένες με σχεδιάκια πάνω. Από αυτές που παίρνουν αμπούλα με μελάνι (δεν είμαι τόσο μεγάλη να προλάβω το μελανοδοχείο και το φτερό)... Διαλέγαμε λοιπόν τις πένες μας και το χρώμα του μελανιού που θα βάζαμε μέσα, εγώ προτιμούσα το μπλε-μωβ , η Τζούλια το σκούρο μπλε, και φεύγαμε τρισευτυχισμένες .
  Συνήθως δεν κρατούσαν πολύ αυτές οι πένες.. Ένα μοιραίο πέσιμο ή λίγο πάτημα παραπάνω και η μύτη στράβωνε.. Έμπαινε τότε στο συρτάρι και και μια άλλη, καινούργια πένα διαλεγόταν για να μπει στην κασετίνα παρέα με τα άλλα στυλό ( ναι χρησιμοποιούσαμε και στυλό πότε πότε) .
Μπορεί να ήμουν η μόνη στην τάξη μου που χρησιμοποιούσε πένα, κι η Τζούλια να ήταν η μόνη στην δική της τάξη αλλά αυτή η μοναδικότητα μας που μας έκανε να ξεχωρίζουμε από το σωρό, μας άρεσε, εξάλλου δεν θα ήμασταν φίλες αν δεν ταιριάζαμε...
 Τελειώνοντας το σχολείο ήρθαν στη ζωή μας οι σχολές , οι δουλειές, οι σχέσεις, οι βόλτες, και σιγά σιγά η πένα σαν αντικείμενο έπαιρνε άλλον χαρακτήρα. Δεν γράφαμε πια κατ'ανάγκη για κάποιο μάθημα αλλά από κέφι, στα ημερολόγια μας. Οι πένες μας δεν είχαν πια αστεία σχεδιάκια αλλά το αγαπημένο μας χρώμα.Κόκκινο για μένα, μπλε για εκείνη.  Και μέσα στο μελάνι, στάζαμε σταγόνες από το άρωμα που φορούσε η κάθε μια για να έχει η γραφή μας ακόμα πιο προσωπικό στίγμα.. . Εποχή ερώτων, σκέψεων και αναζητήσεων.. Εποχή γοητείας, και η πένες μας συμβόλιζαν τη διαφορετικότητά μας... Αλλά και τις ομοιότητες μας..
 Σιγά σιγά, περάσαμε στην εποχή της ωρίμανσης... Στην εποχή της ταχύτητας και της ρουτίνας... Που καιρός να ψάχνεις για μελάνι, που καιρός να περιμένεις την πένα να γράψει και αν χαλάσει να τρέξεις να την αντικαταστήσεις. Με ένα στυλό σημειώνεις στα γρήγορα, τον αριθμό τηλεφώνου, τη λίστα του σούπερ μάρκετ και τα ''να μην ξεχάσω'' της ημέρας.. Και με το πληκτρολόγιο επικοινωνείς με τον κόσμο, ή γράφεις τις σκέψεις σου και γίνεσαι blogger, συγγραφέας, αρθρογράφος ή οτιδήποτε άλλο...
Κι έρχεται μια στιγμή που ακούς τη φράση '' γράφεις ωραία , έχεις καλή πένα!" , φράση που λέγετε για όσους γράφουν , και είναι σαν να δέχεσαι χαστούκι... Γιατί συνειδητοποιείς πως δεν έχεις πια αληθινή πένα! Παρά μόνο τα φαντάσματα όλων των πενών που πέρασαν από τα χέρια σου κατά καιρούς , ενωμένα σε ένα μεγάλο, που τώρα πια λέγεται έμπνευση....
  Δεν ξέρω αν η Τζούλια χρησιμοποιεί ακόμα πένα όταν γράφει, δεν την έχω ρωτήσει , είναι τόσα τα θέματα της ζωής μας που συζητάμε που αυτό μου έχει ξεφύγει. Εμένα όμως άρχισε να μου λείπει η πένα από την καθημερινότητα μου. Και όταν η ευχή μου εισακούστηκε πρόσφατα και πήρα στα χέρια μου την καινούργια μου πένα, σαν δώρο, η χαρά μου ήταν απερίγραπτη... Γιατί αυτό το μικρό αντικείμενο που τώρα πια είναι μαύρο με ασήμι 925 και με μαύρο μελάνι, συμβολίζει για μένα τόσα πολλά... Συμβολίζει τις αναμνήσεις, την μοναδικότητα της φιλίας, την ανάγκη για σκέψη και για ποιότητα σε όλα τα επίπεδα... Συμβολίζει την αναζήτηση, την έμπνευση και τη διαχρονικότητα.. Και τέλος συμβολίζει τις εποχές που πέρασαν ανεπιστρεπτί αλλά και τις εποχές που θα έρθουν...

Η ανάρτηση αυτή γράφτηκε με την καινούργια μου πένα... Καθώς επίσης και η σημείωση στο σημειωματάριο μου ''Να θυμηθώ να ρωτήσω την Τζούλια αν έχει πένα, κι αν όχι, να της κάνω δώρο μια για τα Χριστούγεννα.... Α! Και να της πω πως την αγαπάω...."


SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

2 σχόλια:

  1. Καλώς σε βρήκα ,όμορφος χώρος μου αρέσει το κόκκινο από τα τριαντάφυλλα σου ,ακόμα ποίο όμορφη γραφή .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια ! Εύχομαι να τα λέμε συχνά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή