Ο χρόνος που περνά...


Γενέθλια! Τι παράξενο πράγμα...
Όταν είμαστε παιδιά, τα περιμένουμε πως και πως. Μια προσμονή που με τα χρόνια καταλαγιάζει..
Γιατί κάθε χρόνος που περνάει μας θυμίζει πως μεγαλώνουμε , πως γερνάμε. Και παύουμε πια να τα γιορτάζουμε..
  Ποτέ μου δεν κατάλαβα το γιατί.. Μήπως παύει η ζωή μας να έχει αξία επειδή η γραμμή που έχουμε πίσω μας σταδιακά μεγαλώνει; Μήπως δεν είναι δική μας κατάκτηση αυτή η γραμμή;
Όταν κατακτούμε κάποιο στόχο μας το γιορτάζουμε, γιατί να μην γιορτάζουμε και το χρόνο που κατακτήσαμε; Την ζωή μας δεν μας τη χάρισε κανείς, δεν τη βρήκαμε στο δρόμο τυχαία, δεν είναι ένα μεγάλο ή μεγαλύτερο ή μέγιστο ''τίποτα''... Είναι το δημιούργημά μας! Είναι η κατάκτηση μας...
Μια μεγάλη ή μεγαλύτερη ή μέγιστη κατάκτηση...εξαρτάται από τον αριθμό των κεριών!
 Κι αν όταν ήμασταν παιδιά γιορτάζαμε τα ''γενέθλια'' μας, τώρα που μεγαλώνουμε ας γιορτάζουμε την πορεία μας στη ζωή! Γεννηθήκαμε από τύχη , αλλά ζήσαμε από επιλογή.. Και αγωνιστήκαμε για την επιλογή μας... Αξίζει να το γιορτάζουμε!

SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου