Καινούργια ζάλη... Παραζάλη!

  Εφοδιάστηκα με σοκολάτες, μαύρες υγείας για να μην ξαναπάρω κιλά....  Τα πακέτα τσιγάρα πηγαινοέρχονται και οι κούπες με τον διπλό ελληνικό διαδέχονται η μια την άλλη... Τα νύχια μου τα έκοψα σύριζα, και τα τετράδια με τα τριαντάφυλλα στο εξώφυλλο μπήκαν και πάλι στην τσάντα μου... Το μόνο που λείπει είναι να πάρω καινούργια μπαταρία στο notebook, έτσι ώστε να μπορώ να το παίρνω μαζί μου.. Κατά τα άλλα, η εγκεφαλική μου λειτουργία έχει χτυπήσει πάλι κόκκινα! ...
    Κι όλα αυτά γιατί μια καινούργια ζάλη έχει στοιχειώσει το κεφάλι μου, μια καινούργια ιστορία που αν δεν γραφτεί επειγόντως, θα γίνει χείμαρρος και θα με πνίξει, έτσι νομίζω! Θα έχουμε πάλι τα ίδια, τα περσινά! Τα ξενύχτια, τις συζητήσεις με φίλους, κι αυτή την έμπνευση που γίνεται δεύτερη ζωή μου, μπαίνει στα όνειρα μου, και στην καθημερινότητα μου, την ώρα που κάνω διάφορες δουλειές και την ώρα που τρέχω σε τράπεζες και σούπερ μάρκετ! Μόνο όσοι ασχολούνται με το γράψιμο μπορούν να καταλάβουν ακριβώς για τί πράγμα μιλάω.. Οι υπόλοιποι το μόνο που θα πουν είναι "μπράβο, αφού έχεις ελεύθερο χρόνο και γράφεις, μπράβο!"...
   Στην πραγματικότητα δεν έχω καθόλου ελεύθερο χρόνο, απλώς έχω την ανάγκη! Ανάγκη που ξεπερνά την ανάγκη για ύπνο, ή για βόλτα... Που ωθεί το χέρι μου να πιάσει το τηλεκοντρόλ, και να κλείσει την τηλεόραση.... Μια ανάγκη να βρω το χρόνο, κλέβοντας τον από όποια προσωπική μου ευχαρίστηση μπορώ, η ακόμα συνδυάζοντας δυο πράγματα μαζί, όπως βόλτα στον παιδότοπο με τετράδιο και στυλό στο χέρι , ή τον στίβο του παιδιού με το notebook παραμάσχαλα! Έτσι το έκανα πέρσι, έτσι με βλέπω να το κάνω και φέτος...
    Τρέλα; Ναι είναι! Μια πολύ δημιουργική τρέλα, μια παραζάλη..... Κάποιοι που με ξέρουν καλά, το καταλαβαίνουν  στα μάτια μου την ώρα που πίνουμε καφέ σε καφετέρια και τα μάτια μου ερευνούν τριγύρω ενώ οι σκέψεις μου παίρνουν φωτιά! Όταν είμαι σε φάση τέτοια, είμαι λίγο στον κόσμο μου, δεν πολυπατάω στη γη.. .Ευτυχώς που οι αγαπημένοι μου δείχνουν κατανόηση! Ακόμα και ο γιος μου, έχει αποδεχτεί την καινούργια πραγματικότητα της μανούλας, τι να κάνει το παιδί! Όσο για το αποτέλεσμα... Τι σημασία έχει; Το ταξίδι είναι τόσο όμορφο που πριν καν κρατήσω στα χέρια μου το αποτέλεσμα του περσινού "κόπου" μου (αμάν... είναι μακριά αυτός ο Απρίλιος;;)... έχω ανοίξει ξανά τα πανιά μου! Κι αυτή τη φορά για πολύ μακρυά....... Αλλά ως εδώ. Δεν θα πω άλλα! ... Τα υπόλοιπα, μαζί με μικρά αποσπάσματα .... Εν καιρώ!

Καλό σας απόγευμα...



SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου