Η Τζούλια και ο νες !

Κάτι ιστορίες που πάω και θυμάμαι ώρες, ώρες! Αλλά δεν φταίω εγώ, κάτι ο μικρός μου που θέλει να μαθαίνει για το παρελθόν της μανούλας, κάτι που μου αρέσει να του διηγούμαι, κι έτσι κάθε μέρα έχουμε και κάποιο μικροταξιδάκι στις αναμνήσεις! Πριν λίγες μέρες, θυμήθηκα την ιστορία με την φίλη μου τη Τζούλια και τον νές!
 Με την Τζούλια (καλά, θα σας μιλήσω πολλές φορές για εκείνη), μας συνδέει μια μακρόχρονη φιλία,  πάνω από είκοσι χρόνια! Όπως είναι φυσικό, έχουμε περάσει πολλά μαζί , κι έχουμε πιει αμέτρητους καφέδες!
   Όταν ήμασταν γύρω στα 18 με 20 , περνούσαμε τη φάση του νες. Δηλαδή του ζεστού στιγμιαίου καφέ, τον οποίο χτυπούσαμε αλύπητα και με τις ώρες για να κάνει όσο πιο πλούσιο αφρό γινόταν. Και μην φανταστείτε πως χρησιμοποιούσαμε ''χτυπητήρι"....Όοοχι! Με το κουταλάκι και το χέρι κάναμε όλοι τη δουλειά.... και σφιχτά μπράτσα παράλληλα! ...
Όταν λοιπόν η χτυπημένη κρέμα του καφέ ερχόταν και ξάσπριζε , ρίχναμε σιγά σιγά το ζεστό νερό κι ο καφές αποκτούσε έναν πλούσιο αφρό.... 
 Κι εκεί άρχιζε το βάσανο μου... Γιατί πάντα ο δικός της αφρός ήταν πιο άσπρος! ΠΑΝΤΑ όμως! ...
Όταν το παρατηρήσαμε, αρχίσαμε να ερευνούμε το ζήτημα , για να βρούμε γιατί γίνεται αυτό (ναι, σε αυτή την ηλικία ερευνάς διάφορα πράγματα, ακόμα και τόσο ασήμαντα).. Ψάξαμε όλες τις παραμέτρους, την ποσότητα της ζάχαρης, το κουταλάκι, τη θερμοκρασία του νερού, τις κούπες, ακόμα και τις στροφές του χτυπήματος. Κάθε απόγευμα κάναμε και ένα καινούργιο πείραμα , για να βρούμε τι φταίει! Μάταια... κάθε μέρα τα ίδια. .Ότι κι αν δοκιμάσαμε, πάντα ο αφρός του δικού μου καφέ ήταν κατά έναν τόνο πιο σκούρος από τον δικό της... Και δεν είναι πως ζήλευα, ή κάτι τέτοιο, απλώς μου είχε εξάψει την περιέργεια το γιατί ! .. Αφού λοιπόν δοκιμάσαμε τα πάντα και πόρισμα δεν βγάλαμε, η Τζούλια είχε μια φαεινή ιδέα.. Πως ίσως να παίζει ρόλο η μυική δύναμη της κάθε μιας, αφού εκείνη ήταν ελαφρώς πιο "μπρατσωμένη" από εμένα. ''Αυτό είναι!" αναφώνησα κι εγώ και αποφασίσαμε να αλλάξουμε καφέδες, για να επιβεβαιώσουμε αυτό το συμπέρασμα. Δηλαδή να χτυπήσω εγώ αυτόν που θα προοριζόταν για εκείνη, κι η Τζούλια αυτόν που θα έπινα εγώ.. Αν η σκέψη μας ήταν σωστή τότε αυτός που θα χτυπούσε εκείνη, ο δικός μου, τώρα θα είχε πιο άσπρο αφρό.. Πήραμε τα κουτάλια και ....ένα, δύο , τρία... ξεκινήσαμε το λυσσσαμένο χτύπημα του καφέ.
Αφού βγάλαμε καλά καλά τα απωθημένα μας, ήρθε η στιγμή της αλήθειας.....
Και εκεί, μπροστά στα μάτια μας είδαμε να συμβαίνει για μια ακόμα φορά το ίδιο ακριβώς πράγμα...
Ο καφές που τόση ώρα χτυπούσα με τα χεράκια μου και που προοριζόταν για εκείνη, είχε πάλι πιο άσπρο αφρό! Μετά από τα άπταιστα ''γαλλικά" που ξεφώνισα πήρα τον ''σκοτεινό'' καφέ μου από το χέρι της και τον ήπια..
Αυτή πρέπει να ήταν και η τελευταία φορά που ήπια χτυπημένο νες.. Από την επόμενη μέρα έφτιαχνα έναν ελληνικό και την άφηνα να "χτυπιέται" μόνη της! ... Όχι θα κάτσω να σκάσω..

Μην ψάχνετε να βρείτε ηθικόν δίδαγμα στη ιστορία, γιατί δεν υπάρχει.. Απλώς μια ευχάριστη ανάμνηση από την ξέγνοιαστη ηλικία είναι, και τίποτα παραπάνω. Μια μακρινή ανάμνηση, από τα μυστήρια της ζωής που μένουν ανεξήγητα όσα χρόνια κι αν περάσουν, και που μας δένουν με έναν μοναδικό τρόπο, σε αιώνιες φιλίες, κλασικές και διαχρονικές όσο και το άρωμα του καφέ.... όποιο χρώμα κι αν έχει!

Καλή σας ημέρα...


Για τους καφέδες......



....... και για τις φιλίες......
 




SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

6 σχόλια:

  1. Τι έγινε τελικά με τον νες;! Τι λες τώρα! Μας αφήνεις κρεμάμενους στην γρκεμίλα! Τι έφταιγε τελικά, ποία είχε την μεγαλύτερη μυική δύναμη, είχε καθόλου σημασία, ο νες ήταν της nescaffe, τόσα ερωτήματα θα μείνουν ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑΑΑΑ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάνο μου, νεσκαφέ ήταν ο καφές, κι αυτή είναι η μόνη απάντηση που έχω να δώσω!! Όλα τα άλλα είναι απλώς ανεξήγητα φαινόμενα!!!!!

      Διαγραφή
  2. τί? και το αφήσατε έτσι αναπάντητο???...
    στάσου, το βρήκα: να διεξαχθεί live χτύπημα τώρα, με παρουσία νεσκαφεδιακής επιτροπής, για να διελευκανθεί το μυστήριο... γίνεται και online αυτό...
    η αμφιβολία είναι άτιμο πράγμα, σε τρώει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα με βάζεις στην πρίζα, να το επαναφέρω το θέμα στο προσκήνιο!!! Τα Χριστούγεννα που θα έρθει η φιλενάδα μου, θα επιδοθούμε στο νεσκαφεδοχτύπημα μανιωδώς!!!! Δεν μπορεί, θα βγάλουμε πόρισμα!!!

      Διαγραφή