Vie & Βία !

Σήμερα προβληματίστηκα πολύ ... Καλά πάντα προβληματίζομαι σε ότι έχει να κάνει με την διαπαιδαγώγηση του παιδιού μου αλλά σήμερα κλονίστηκε μέσα μου μια πεποίθηση που έχω σχετικά με την άσκηση βίας στα παιδιά..
Κατ'αρχάς να ξεκαθαρίσω πως είμαι εντελώς εναντίον της βίας, λεκτικής ή σωματικής.. Ούτε καν αυτό που λένε ''εεε, πότε πότε ένα χαστούκι ή μια στον ποπό , χρειάζεται.. Για να γίνει σωστός άνθρωπος το παιδί!" ...Όχι ! Διαφωνώ κάθετα και αδιαπραγμάτευτα... Νομίζω πως ένα παιδί χρειάζεται σωστή καθοδήγηση και διαπαιδαγώγηση από την πρώτη μέρα της ζωής του..  Και πολλή πολλή αγάπη.. Όσο για το αν θα γίνει καλός άνθρωπος, αυτό εξαρτάται από τις αξίες που θα του δώσει ο γονιός κι όχι από τις σφαλιάρες! Εγώ ούτε ξύλο έφαγα σαν παιδί, ούτε έδωσα σαν γονιός και μπορώ να πω ότι και στις δυο περιπτώσεις σε καλό μου βγήκε...  Τέλος πάντων να μην σας κουράζω με τις απόψεις μου , ας μπω κατευθείαν στον προβληματισμό της ημέρας..
   Όπως προείπα, το παιδί μου δεν έχει βιώσει καμιά μορφή βίας από το σπίτι του,  με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει την κοσμοθεωρία πως τα πάντα λύνονται με συζήτηση, με διάλογο, και πως οι φίλοι μεταξύ τους έχουν ισχυρούς δεσμούς και δεν δέρνονται! Δεν είναι λογικό; ..Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που το άλλο παιδάκι δεν βλέπει έτσι τον κόσμο; Είτε γιατί στο σπίτι του υπάρχει άλλος νόμος, είτε γιατί είναι επιθετικό από τη φύση του (που και πάλι είναι θέμα γονιού να περιοριστεί αυτό), είτε γιατί επηρεάζεται από τα κινούμενα σχέδια που είναι ομολογουμένως πολύ βίαια (και το δικό μου παιδί τα βλέπει όμως.).. Το αποτέλεσμα τότε είναι το δικό μου "φιλειρηνικό" παιδί, να "τις τρώει" από κάποιο άλλο! .. Για πλάκα, δεν λέω, ή για να λυθούν κάποιες χαζές διαφορές.. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Ένα παιδί που του έχουν επιβληθεί μέσω της βίας, χρησιμοποιεί τη βία για να επιβληθεί στους συμμαθητές του..  Και ειδικότερα σε όσους είναι πιο ..."ευαίσθητοι" όπως θα πουν πολλοί ή  με άλλες προσλαμβάνουσες όπως θα πω εγώ!.. Εντάξει, δεν θα ισχυριστώ πως ο γιος μου , έχει έρθει με ανοιγμένο κεφάλι ποτέ, αλλά ακόμα και μια σπρωξιά ή μια κλωτσιά για εκείνον που έχει μάθει να λύνει τις διαφορές του αλλιώς, είναι αδικία... Και δηλαδή, εμένα πρέπει να με ανησυχήσει όταν πια θα μου έρθει με ανοιγμένο κεφάλι;
 Σήμερα λοιπόν μετά από ένα ακόμα ''θερμό επεισόδιο'' με τον κολλητό του, μου παραπονέθηκε όπως κάθε φορά που συμβαίνει ανάλογο περιστατικό! ... Και τώρα πείτε μου .... Ποια είναι η δική μου θέση; Τι να του πω εγώ να κάνει, σαν μάνα, όταν τον έχω συμβουλέψει να  το λέει στη δασκάλα, αλλά εκείνη δεν κάνει τίποτα, του έχω πει να απειλήσει όποιον τον χτυπάει πως θα το πει στη μητέρα του, αλλά εκείνος συνεχίζει, όταν έχω δοκιμάσει όλες τις συμβουλές που μπορεί να δώσει μια μάνα στο παιδί της για το πως να λύνει τις διαφορές του πολιτισμένα και ήρεμα και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο; ....Έφτασα λοιπόν στο σημείο να του πω πως ίσως πρέπει να ανταποδώσει το χτύπημα... Και σκεφτείτε με τώρα , εμένα που σιχαίνομαι τη βία, να φτάνω σε αυτό το σημείο και να λέω στο παιδί μου ''ρίξε κι εσύ" , για να αμυνθεί. Δηλαδή ... εδώ φτάσαμε; Να θέλουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας , και να μην μπορούμε να τους μεταδώσουμε τις αξίες που έχουμε μέσα μας, από φόβο μην θεωρηθούν ''αδυναμία'';  Σε μια κοινωνία γεμάτη βία, πρέπει να γίνουμε όλοι βίαιοι για να επιβιώσουμε; ... Που πήγε ο πολιτισμός;  Που πήγε η αξία της σκέψης; Του διαλόγου; ... Αλλά τι λέω!...α ν κοιτάξω γύρω μου , το βλέπω καθαρά, η βία είναι παντού! Ακόμα και στα σχολεία, κι εκεί μάλιστα τα τελευταία χρόνια είναι διαρκώς αυξανόμενη , σημάδι της εποχής μας κι αυτό.
 Όμως δεν μπορώ να το χωνέψω! Δεν μπορώ να πουλήσω τις αξίες μου , να ωθήσω το παιδί μου σε μια συμπεριφορά που εμένα δεν με εκφράζει αλλά ούτε καν το ίδιο! Σκεφτείτε πως και για αστείο που το είπα, έτσι πάνω στα νεύρα μου, εκείνος αντέδρασε λέγοντας μου ''μα είναι φίλος μου! Εσύ δεν μου έχεις πει δεν χτυπάμε τους φίλους μας;" .... Είναι αλήθεια, εγώ το έχω πει... Και δεν θέλω να μετανιώνω για όλα όσα του έχω πει γιατί κάτι μέσα μου που έχει μείνει ακόμα καθαρό, μου λέει πως έπραξα το σωστό... Ούτε θέλω να σκέφτομαι πως ίσως δεν έκανα καλά που δεν του έριξα εγώ καμιά σφαλιάρα όταν ήταν μικρός, όχι για να γίνει καλύτερος άνθρωπος, αλλά για να γίνει χειρότερος, ένας άνθρωπος αντάξιος της κοινωνίας αυτής που τον έφερα για να ζήσει! ..... Οι προβληματισμοί πολλοί όταν είσαι γονιός,  μα κατά τη γνώμη μου οι προβληματισμοί πρέπει να είναι πολλοί ακόμα κι όταν δεν είσαι.... Γιατί αυτόν τον κόσμο όλοι μαζί τον φτιάχνουμε, γονείς, παιδιά, δάσκαλοι, τηλεόραση, φίλοι, σοφοί, αδαείς, δημοσιογράφοι, πρωθυπουργοί, γκουρού, φιλόσοφοι, συγγραφείς, αναγνώστες, bloggers! Όλοι! .... Κι επειδή πιστεύω στο "φαινόμενο της πεταλούδας" , εξακολουθώ να πιστεύω στην δύναμη έστω και μιας μικρής θετικής και ειρηνικής σκέψης, όπως αυτή που βγαίνει από τα χείλη ενός παιδιού που οραματίζεται μια κοινωνία που ''δεν χτυπάμε τους φίλους μας" ... Και που μπορεί,  μέσω αλυσιδωτών αντιδράσεων, να φέρει την αλλαγή στον κόσμο.... Ίσως και την Ειρήνη!

Ονειροπολώ; Μπορεί!
Το προτιμώ!

Καλό σας βράδυ!


SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

11 σχόλια:

  1. Όμορφη η δημοσίευσή σου και γεμάτη προβληματισμό!
    Η βία στα σχολεία μας άκουσα πρόσφατα έχει αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό.Κι αυτό βέβαια δεν είναι μόνο εξαιτίας των τηλεοράσεων κι υπολογιστών...
    Νομίζω όμως ότι πρέπει να συμβαδίζουμε με τις ανάγκες που προκύπτουν απ΄ την ίδια την κοινωνία.Διατηρούμε βέβαια τις ίδιες αξίες και τα πιστεύω μας, αλλά αλλάζουμε λίγο τον τρόπο αντιμετώπισης.Κι όλα αυτά αφού έχουμε εξαντλήσει και το τελευταίο ίχνος ειρηνικής και διαλεκτικής αντιμετώπισης.Έτσι λοιπόν θα καταλάβει και το παιδί ότι προχωράμε σε τέτοιες καταστάσεις, μόνο όταν εξαντλούμε όλα τα περιθώρια κι όχι με το παραμικρό να γίνεται επιθετικό.
    Δηλαδή δεν μπορεί ένα παιδί που μεγάλωσε με ειρηνικές αρχές να κάθεται και να τρώει ξύλο απ΄ ένα άλλο ατίθασο κι επιθετικό!Εκεί ακριβώς χρειάζεται η επέμβασή μας για να του αναδείξουμε την αναγκαιότητα της προφύλαξης κατ΄ αρχάς της προσωπικότητάς του κι ύστερα της σωματικής του ακεραιότητας.Με λίγα λόγια να του αναλύσουμε τα δικαιώματά του.Όλα τα σχολεία είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας που ζούμε.
    Έγραψα πολλά κι ελπίζω να μη σε κούρασα!Έχω κι εγώ δυο κόρες κι ανησυχώ μ΄ αυτά που βλέπω κι ακούω!
    Να σου ζήσει πάντως ο μικρός και να τον χαίρεσαι!
    Καλό σου βράδυ!:)
    Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καθόλου δεν με κούρασες! Ίσα ίσα που τοποθετήθηκες πολύ σωστά, και δεν σου κρύβω πως με βοηθάς πολύ, μια που για να καταθέτω αυτόν τον προβληματισμό , σημαίνει πως ίσως χρειάζομαι και μια συμβουλή που να μην είναι όμως κόντρα στις αρχές μου (χωρίς να ακυρώνω την όποια ενδεχομένως αντίθετη γνώμη υπάρχει) .. Μετά από πολύ σκέψη , κάπου εκεί καταλήγω κι εγώ, γιατί οπωσδήποτε όλοι πρέπει να μάθουν να αμύνονται κάποια στιγμή και να μην βάζουν σε κίνδυνο το σώμα τους. Κι ούτε θα είναι πάντα από κοντά η μαμά να ''μαλώνει'' τα άλλα παιδάκια, πρέπει να μάθει να τα βγάζει πέρα και μόνος του! αλλά ακριβώς όπως το είπες όταν πια δεν υπάρχει άλλη λύση! ... Τι να κάνουμε η εποχή μας είναι πολύ δύσκολη και έχει πολλές κακοτοπιές! Γιαυτό πρέπει να υπάρχει ένα γερό υπόβαθρο (οικογένεια) ωστε να έχουν και τα παιδιά μας τις σωστές (όσο γίνεται ισορροπίες! .... Φοβάμαι πως τώρα σε κούρασα εγώ! χαχα Καλό βράδυ και σε σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τί τρομερό θέμα Βάσια μου...και υπέροχα μας το έθεσες...σα να σε έχω μπροστά και να το συζητάμε...
    θέμα ΤΡΟ-ΜΕ-ΡΟΥ προβληματισμού...
    τελικά τις ίδιες ερωτήσεις έχουμε όλοι θαρρώ...
    τρομερό και το σχόλιο του/της φίλης πιο πάνω:
    "πρέπει να συμβαδίζουμε με τις ανάγκες που προκύπτουν απ΄ την ίδια την κοινωνία"...πόσο αληθινο!
    εγώ θα σου απαντήσω σαν άντρας και πατέρας γιου, με όλη τη βλακεία που εμπεριέχει ενδεχομένως αυτό...
    μην μπερδέυεις την ΑΜΥΝΑ, από την ΕΠΙΘΕΣΗ...
    και επειδή, όπως είπε ο/η "αγκάθι", η βία είναι πλέον πανταχού παρούσα, αν ΤΡΩΣ ξύλο (και ειδικά σαν αγόρι) και ΔΕΝ το ανταποδίδεις, τότε το αγόρι, άντρας μετέπειτα θα έχει πάντα "φόβο"...
    για μένα η λύση είναι να ΚΟΒΕΙΣ ΑΠΟΤΟΜΑ τη φόρα στους θρασύδειλους...δηλαδή, αν του δώσει κάποιο κωλόπαιδο μία κλωτσιά, να του σκάσει μία μπουνιά στα μούτρα, δυνατή όμως! να δεις για πότε θα το παγώσουν και δεν θα τον βαράνε...
    τα δε κωλόπαιδα, έχουν μία φοβερή ικανότητα (ακαι ζήλεια) να εντοπίζουν τα καλά παιδιά και να τα προκαλούν... οπότε ΒΟΥΡ στον πατσά, να τους μαμήσει τα πρέκια, μην έχεις καμία τύψη, αυτό είναι ΑΜΥΝΑ και δεν έχει σχέση με τη ΒΙΑ...
    το θέμα είναι να είσαι λιοντάρι με τρόπους ελαφιού, αλλά οι άλλοι να ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ότι ΕΙΣΑΙ λιοντάρι...
    σόρι για την πολυλογία, αλλά με εκφράζει το θέμα πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει μέχρι στιγμής τα καταφέρνει ως ένα βαθμό και με τα επιχειρήματα , κι όσο ισχύει αυτό, δεν χρειάζεται να μάθει στη βία, πράγμα που όπως είπα συχαίνομαι.. Απλώς όπως είπε και η φίλη πιο πάνω, όταν πια εξαντλήσει όλες τις άλλες λύσεις τότε μόνο να ρίξει μία και αυτό με μέτρο! Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  4. Αχ τι θέμα πιάνεις!! Πάντα στη κοινωνία μας οι αδύναμοι καταδυναστεύονται από τους δυνατούς. Το σχολείο είναι μια σκληρότερη εικόνα της κοινωνίας. Τα παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι τραμπούκοι και επιπλέον σε εκείνη την ηλικία ο μεγαλύτερος τραμπούκος είναι και ο μεγαλύτερος μάγκας και το αφεντικό. Δεν ωφελεί να προσπαθείς να πείσεις τον γιό σου για αξίες και ιδανικά. Αυτή τη στιγμή πρέπει να παλέψει για την κυριαρχία του. Να του εξηγήσεις ότι δε χτυπάμε ποτέ άλλα παιδάκια αλλά άμα αυτά μας χτυπήσουν μπορούμε να ανταποδώσουμε.

    Αυτό που λεει ο JohnGείναι αλήθεια. Αν απλά τις τρώει χωρίς να κάνει τίποτα θα του δημιουργηθεί φόβος και το αίσθημα της μοιρολατρείας. Οτι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να κερδίσει το δίκιο του..

    Οι απόψεις μου μπορεί να είναι πολύ λάθος. Είναι λίγο ευαισθητα αυτά τα θέματα και δεν είναι ευκολο να δώσεις λύσεις.. Ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι μητέρα και άρα δεν είμαι και πολύ κατάλληλη για συμβουλές...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χριστίνα μου θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω..; Όταν σε ένα παιδί λες ρίξε κι εσύ , αυτό μετά θα γίνεται πάντα και κατ'εξακολούθηση. Γιατί το παιδί δεν μπορεί να κρίνει ως προς αυτό το γεγονός. Δεν είπα να κάτσει να τον χτυπάνε αλλά μπορεί να αντιδράσει πολύ πιο έξυπνα από το να χτυπήσει και αυτό. Ξέρεις πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες; Μία φορά θέλει το κακό για να γίνει.
      Δεν είσαι αδύναμος επειδή δεν χτυπάς..

      Διαγραφή
    2. Κάθε άποψη είναι σεβαστή Χριστίνα μου και ευχαριστώ πολύ που καταθέτεις τη δική σου, αλλά θα συμφωνήσω με την Κατερίνα πως η έξυπνη αντιμετώπιση είναι η καλύτερη μέθοδος. Εξάλλου ο προβληματισμός μου ήταν περισσότερο ως προς την κοινωνία, κι όχι για τόσο για το δικό μου παιδί. Απλώς ισχυρίζομαι πως ΑΝ όλοι οι γονείς συμβούλευαν τα παιδιά τους και τα μεγάλωναν με αρχές και σεβασμό προς τους γύρω τους,ή ακόμα και οι δάσκαλοι να είχαν λίγο ενδιαφέρον παραπάνω και για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, τότε θα είχαμε λιγότερη βία.. Κι όπως και να έχει καλό είναι να μην γίνουμε σαν τους άλλους όπως λέει η Κατερίνα πιο κάτω , αλλά να βάλουμε ένα λιθαράκι για κάτι καλύτερο.. Όταν βέβαια η κατάσταση ξεφεύγει, ε, κι από πλευράς άμυνας να το δεις , πρέπει να αντιδράσεις... Μόνο έτσι τη δέχομαι τη βία. Σαν άμυνα! Καλημέρα και ευχαριστώ πολύ για την απάντηση!

      Διαγραφή
  5. Καλησπέρα!Θίγεις τεράστιο θέμα και ας μην είμαι μητέρα! Σαν κοινωνική λειτουργός, ετοιμάζω μια έρευνα αυτή τη περίοδο για την ενδοσχολική βία..Αν κοιτάξεις στο μπλογκ μου έχω συμβουλές πως να το αντιμετωπίσετε οι γονείς που τα παιδιά σας έχουν πέσει θύματα βίας οποιασδήποτε μορφής.. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου αλλά θεωρώ πως το "ριξε και εσύ" δεν είναι λύση.. Μην γίνεις σαν τους άλλους..Το παν στη διαπαιδαγώγηση είναι να είσαι ισορροπημένος και σταθερός στις απόψεις σου για να καταλάβουν τα παιδιά την σημαντικότητά τους..Με όλο το σεβασμό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Βάσια μου γειά σου, καλως σε βρήκα στο blog σου, θέλω ν αξέρεις ότι δεν παρεξηγήθηκα με το σχόλιο σου απλά έκανα μια διευκρίνηση.
    Δεν σου κρύβω ότι το θέμα αυτο που άνοιξες είναι αυτο το οποίο με "ταλαιπωρεί" απο την στιγμή που ο γιος μου ξεκίνησε να κάνει φίλους στο προνήπιο. Πιστεύω ότι παιδιά είναι και είναι λογικό πολλές φορές να μην μπορούν να ελέγξουν τα συναισθήματα τους και αντιδρούν ποικιλοτρόπως. Προσωπικά ο γιος μου είναι ένα παιδι που δεν ξέρει τι θα πει σηκώνω χέρι και ποτέ δεν το έχει κάνει ο ίδιος, έχει τύχει όμως να δω στο σχολείο άλλα παιδάκια να σπρώχνουν ή να χτυπάνε χωρίς όμως να συνειδητοποιούν την πράξη ιδιαίτερα. εκείνη την ώρα που βλέπω το παιδάκι να γίνεται επιθετικό δεν σκέφτομαι ότι το έχει δει απο το σπίτι του και γενικά ποτέ δεν βγάζω τέτοια συμπεράσματα. Σκέφτομαι ότι μπορει να περνάει περισσότερο χρόνο με άλλα και ίσως μεγαλύτερα παιδάκια και το θεωρεί "πλάκα". Ελα όμως που ο δικό ςμου κάθεται και βάζει τα κλάματα γιατι δεν καταλαβαίνει απο που του ήρθε και εγώ δεν ξέρω τι να κάνω.. Ειμαι της άποψης ότι δεν πρέπει να ανακατευτώ και ότι πρέπει να τον αφήσω να προσπαθήσει να καταλάβει μόνος του πως πρέπει να αντιδράσει. Ετσι όταν έρχεται σε μένα κλαίγοντας του λέω ότι δεν πειράζει που τον έσπρωξαν ή τον χτύπησαν και ότι πρέπει να τους λέει "no pushing, no hitting" (μένουμε στον Καναδά). Πολλές φορές του λέω να γελάει και να φεύγει, να απομακρύνεται..
    Γενικά πάντως εδώ δεν ειναι και τόσο μεγάλο το πρόβλημα και επειδή είναι και τόσο φρέσκο το χθεσινό περιστατικό στο Κονέκτικατ θα σου πω ότι πιστεύω πως τα παιδιά δεν πρέπει να καταπιέζονται, να μπαίνουν σε καλούπια. ειναι μικρά ανθρωπάκια τα οποία χρειάζονται τον χρόνο τους για να "πλαστούν" και για πολύ καιρό θα κάνουν λάθη.
    Σε ζάλισα στην πρώτη επίσκεψή μου, απλά είμαι και εγώ πολύ επηρεασμένη και απο το χθεσινό τραγικό γεγονός και αγωνιώ για όλα τα παιδιά του κόσμου.

    φιλιά πολλά, ελπίζω να τα λέμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα Έρη και καλώς ήρθες! Σίγουρα η καταπίεση έχει αντίθετα αποτελέσματα, και πρέπει να αφήνουμε και χώρο στα παιδιά μας. Και λάθη θα κάνουν, και θα ''τις φάνε'' και θα ''ρίξουν''όταν χρειάζεται, άσχετο με το τι θα έχουν πει οι γονείς τους.. Μην ξεχνάμε πως το σχολείο είναι μια μικρή κοινωνία και μαθαίνουν να συμπεριφέρονται και να επιβιώνουν. Απλώς, αυτό που με προβληματίζει είναι γιατί να μην διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας χωρίς την επιβολή βίας, κι αυτό δεν είναι συμπέρασμα που βγάζω από το μυαλό μου, είναι εξακριβωμένο πως , παιδάκια που είναι επιθετικά προς το γιο μου, τρώνε ξύλο από τη μαμά τους.. Το ξέρω, γιατί μου το έχουν πει η μαμάδες, όταν μιλάμε μεταξύ μας. Αλλά υπάρχουν και οι περιπτώσεις που είναι από μεγαλύτερα αδέρφια, η από την τηλεόραση η ''κακή επιρροή'' .. Το θέμα πάντως είναι πολύ σοβαρό, και (δεν ξέρω εκεί) εδώ καμιά φορά τα πράγματα ξεφεύγουν, κι όχι μόνο στην σωματική βία,αλλά και στη λεκτική που είναι εξίσου σοβαρή.. Και μην κρίνεις από το νηπιαγωγείο, αργότερα αγριεύουν τα παιδιά! ΚΑλά για να μην αναφέρουμε τραγικά γεγονότα που έχουν συμβεί κατά καιρούς ... Άστο καλύτερα..Τα έχουμε δει όλοι! Τελικά είναι πολύ δύσκολο να είσαι γονιός! Αλλά είναι κι ωραίο... :)) ... Την καλημέρα μου στον μακρινό Καναδά!

      Διαγραφή