One (Hu)man show..

Γεννήθηκα μόνη. Έζησα και ζω με κόσμο, όμως κατά βάση, μέσα στο βάθος της σκέψης μου είμαι μόνη με τον εαυτό μου. Όπως όλοι μας! Γεννιόμαστε , σκεφτόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι μας... Δεχτείτε το! Οι άλλοι, είναι απλώς μοναχικές υπάρξεις , που περιβάλλουν τη δική μας μοναξιά, έτσι είναι η ζωή, και έτσι τη δεχόμαστε.
Δεν θέλω να σας μελαγχολήσω , ούτε με έπιασαν τα πεσιμιστικά μου, όχι ...κάθε άλλο..
Θέλω να πω μόνο, πως όσο καλύτερα συνειδητοποιήσουμε πως στην ουσία είμαστε μόνοι μας, εμείς και ο εαυτός μας, τόσο καλύτερες σχέσεις χτίζουμε με τους γύρω μας.  Αντιφατικό; Καθόλου. 
Μα , αν δεν έχεις πραγματική φιλία και ανθρώπινη επαφή, με τον ίδιο σου τον εαυτό, την μοναδική σου πραγματική συντροφιά σε όλη σου την ζωή, πως θα κάνεις καλές σχέσεις με τους γύρω σου; Αν πάντα περιμένεις από τους γύρω σου να σε ολοκληρώσουν σαν άνθρωπο, αν περιμένεις πάντα κάποιον να είναι εκεί δίπλα σου για να σε παρηγορεί, να σε στηρίζει, να σε βοηθάει, και δεν στηρίζεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου, πως θα έχεις αρμονική συμβίωση σε αυτόν τον κόσμο με τα άλλα μοναχικά όντα που κι αυτά με τη σειρά τους έχουν ανάγκες; 
Δεν αρνούμαι πως οι άλλοι παίζουν σημαντικό ρόλο στην ζωή μας και στην εξέλιξη μας ως άνθρωποι, αλίμονο, ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν... Μα τον πρωταρχικό ρόλο στη ζωή μας τον παίζουμε εμείς οι ίδιοι. 
Ας πούμε πως η ζωή είναι ένα θέατρο (κοινότοπο, το ξέρω)... Η κάθε ύπαρξη έχει το δικό της θέατρο, όπου οι άλλοι είναι οι θεατές, κι ο καθένας από εμάς , πρωταγωνιστής στο θέατρο του. Μόνο που όσο σημαντικοί κι αν είναι οι θεατές, οι φροντιστές, οι σκηνογράφοι, οι ενδυματολόγοι και όλοι όσοι απαρτίζουν την παράσταση, το έργο αποτελείται μόνο από έναν ηθοποιό! Είναι ''one man show'' .. 
Κι αν αυτός ο ηθοποιός δεν ξέρει τα λόγια του, ή δεν παίζει σωστά, ή αν τα παρατάει στα μισά και αδυνατεί να σταθεί στη σκηνή με αξιοπρέπεια μέχρι το τέλος, τότε η παράσταση είναι μέτρια και δεν έχει κανένα νόημα. Αρχίζει και τελειώνει σαν να μην έγινε ποτέ. 
Ενώ αν ο ηθοποιός, δημιουργεί πάνω στη σκηνή, εκφράζεται, αποκαλύπτεται και ξεδιπλώνει όλα του τα ταλέντα, η παράσταση είναι εμπειρία! Η Ζωή είναι εμπειρία! ...
Κι αυτό το ''one (hu)man show"  που ζούμε όλοι μας αξίζει πραγματικά! 

Σκέψου το... Αν εσύ δεν μπορείς να πρωταγωνιστήσεις στη δική σου παράσταση .....τότε ποιος μπορεί; 

Καλή σας νύχτα! 


SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

1 σχόλια:

  1. Πολύ όμορφα λόγια και σκέψεις με προβληματισμό, αλλ΄ ανθρώπινες κι ευαίσθητες!
    Το μεγάλο πρόβλημα στις σχέσεις μας ειν΄ ο εαυτός μας.Αυτόν πρέπει να κοιτάμε πρώτα και μ΄ αυτόν να τα βάζουμε.Όταν όμως έχουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά, μπορούμε να δούμε όλον τον κόσμο!
    Χρόνια σου πολλά κι ο Θεός να σου δίνει φώτιση και δύναμη σε κάθε στιγμή της ζωής σου!
    Φιλάκια!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή