Σε κρίση;; Όχι εμείς..

Βρισκόμαστε στην μέση της οικονομικής κρίσης.. Έχουμε  χάσει δουλειές, έχουμε χάσει χρήματα, δίνουμε καθημερινό αγώνα για να επιβιώσουμε σε αυτή τη χώρα και να μην μετακομίσουμε όπως πολλοί φίλοι μας σε άλλες χώρες. Φάγαμε γερό χαστούκι, είδαμε η διαβίωση μας να γίνεται ολοένα και δυσκολότερη, είδαμε να στερούμαστε πράγματα που μας φαινόταν αδιανόητο να ζήσουμε χωρίς αυτά. Είδαμε τους εαυτούς μας να βρίσκονται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, συνέπεια της οικονομικής. Φτάσαμε στο σημείο να έχουμε μπροστά μας τα ηρεμιστικά και να βρισκόμαστε στο δίλημμα για το πόσα να πάρουμε... ένα, δύο, τρία ...... μια χούφτα και τέλος όλα; Σε αυτό το βάραθρο βρεθήκαμε όλοι, εγώ, εσύ, ο διπλανός....
 Όμως μέσα στην άβυσσο, κοιτάξαμε γύρω και είδαμε πως ακόμα κι εκεί υπάρχει ζωή, ακόμα κι εκεί υπάρχει αφθονία. Μια διαφορετική αφθονία, ανακαλύψαμε τα αισθήματα μας για το διπλανό , που περνάει τα ίδια με εμάς. Κι αν δεν το κάναμε, κακώς δεν το κάναμε! Κρίση; Ποια κρίση;... Δεν υπάρχει κρίση στην άβυσσο, εκεί υπάρχουν μόνο οι εαυτοί μας και οι αξίες μας. Αυτές κρίνονται, όχι η καταρρακωμένη τσέπη μας. Με αυτές πορευόμαστε και αυτές είναι περιουσία ανεκτίμητη που κανείς δεν θα μας την πάρει. Το ότι δεν έχουμε χρήματα, δεν μας απαγορεύει να έχουμε φίλους, δεν μας απαγορεύει να κάνουμε χόμπι βρίσκοντας εναλλακτικούς τρόπους, δεν μας απαγορεύει καν να ψωνίζουμε ή να έχουμε αγαθά. Απλώς για πρώτη φορά βάζουμε προτεραιότητες, υπολογίζουμε πως θα διαχειριστούμε τα λιγοστά χρήματα μας και ανακαλύπτουμε καινούργιους τρόπους να περνάμε καλά. Μέσα στην κρίση δοκιμαζόμαστε και μαθαίνουμε τον εαυτό μας. Για πρώτη φορά ακούμε τη βαθιά μας φωνή, και κάνουμε την αυτοκριτική μας. Βλέπουμε τις αντοχές μας. Καθρεφτιζόμαστε σε έναν καθρέφτη που είναι φτιαγμένος για να δείχνει ακόμα και τις πιο εσωτερικές σκέψεις μας. Μαθαίνουμε να είμαστε ευγνώμονες στη ζωή. Το ξέρω πως δεν έπρεπε να γίνει έτσι, με τόσο άσχημο τρόπο, ούτε να έρθει κάποιος και να μας το επιβάλει, είναι άδικο, πολύ άδικο. Αλλά έτσι είναι η ζωή, κι αν θέλεις να επιβιώσεις πρέπει να συμμαχήσεις με την αδικία και να βγεις δυνατότερος και σοφότερος. Αλλιώς σε κατάπιε η αδικία και χάθηκες! Θα της την χαρίσεις; Εγώ όχι!
  Πριν την οικονομική κρίση, εργαζόμουν και έβγαζα καλά χρήματα. Ζούσα μια καλή (σχετικό είναι αυτό) ζωή. Το ψυγείο μου ήταν γεμάτο, πήγαινα βόλτες και ψώνιζα ότι ήθελα. Ζούσα μια κανονική ζωή, όχι πλούσια αλλά άνετη (επίσης σχετικό είναι αυτό). Και ξαφνικά όλα άλλαξαν. Σταδιακά τα έσοδα μειώνονταν και τα έξοδα αυξάνονταν. Απογοητεύτηκα, πληγώθηκα, πέρασα τη φάση μου.. Όπως όλοι. Έπιασα πάτο . Όπως όλοι. Κι ύστερα σήκωσα το κεφάλι και κοίταξα τον ουρανό.!...
Τόσα χρόνια περπατάω στους ίδιους δρόμους και ποτέ δεν σήκωσα το κεφάλι μου να κοιτάξω στον ουρανό.. Δεν είχα παρατηρήσει τις αλλαγές στο χρώμα του, τις διαφορετικές γωνίες του ήλιου ανά εποχή...  Ίσως γιατί ζούσα μια "κανονική" ζωή, και το μυαλό μου δεν είχε χώρο για ονειροπόληση, αλλά μόνο για το πως θα δουλέψω, και πως θα ψωνίσω τα αγαθά που χρειαζόμουν. Μετά άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους, τα αισθήματα τους που καθρεφτίζονταν στα πρόσωπα. Άρχισα να σκέφτομαι περισσότερο, να αισθάνομαι περισσότερο, να εναρμονίζομαι με το σύμπαν περισσότερο και εισπράττω  πράγματα που ποτέ πριν δεν είχα εισπράξει... Όχι υλικά αγαθά μα αισθήσεις. Άρχισα και να γράφω περισσότερο, κάτι που είχα παραγκωνίσει τα τελευταία χρόνια στην προσπάθεια μου να ζήσω αυτή τη ριμάδα ''κανονική'' ζωή των χιλίων και πάνω ευρώ... Άρχισα να δημιουργώ. Μια διαφορετική πραγματικότητα έγινε ξαφνικά η καθημερινότητα μου. Και το καλύτερο; Μου άρεσε! Ανακάλυψα δυνάμεις που δεν ήξερα πως είχα, ανακάλυψα σκέψεις που δεν ήξερα πως υπάρχουν και δυνατότητες που δεν φανταζόμουν.. Κι όλα αυτά μέσα στην οικονομική κρίση. Τυχαίο; Όχι καθόλου τυχαίο... Μέσα από τις κρίσεις ανά τους αιώνες ο κόσμος προχωρά, ανασκευάζεται, δημιουργείται εκ νέου από τις στάχτες του.. Όταν περπατάς πάνω στη γη , κάνεις βήματα σε ευθεία γραμμή, γιατί αυτό είναι φυσικό, τι άλλο να κάνεις; Όταν όμως έχεις πέσει σε ένα ξεροπήγαδο, στρέφεις το βλέμμα ψηλά και κοιτάζεις τον ουρανό, και προσπαθείς να βρεις τρόπο να ανέβεις, να βγεις στην επιφάνεια.. Γιατί κι αυτό είναι φυσικό. Τι άλλο μπορείς να κάνεις; ... Αλλάζεις κατεύθυνση.... Και προχωράς.
....Όχι ΣΕ κρίση ....αλλά ΜΕ κρίση!      ΜΕ ΣΩΣΤΗ ΚΡΙΣΗ! ..

Καλή σας μέρα!!!!




SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

7 σχόλια:

  1. Kάθε τι έχει δυο όψεις. Είναι στο χέρι μας ποια θα κοιτάζουμε.
    Keep Going.
    Ο κόσμος εξακολουθεί και γυρίζει και να είναι όμορφος.
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστά ben... Και είναι πολύ όμορφος είναι η αλήθεια! Καλημέρα και σε σένα!

      Διαγραφή
  2. επιβιώνουν πάτα τα είδη που προσαρμόζονται πιο ευκολα!! Νόμος της φύσης. Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς το είδος των ανθρώπων είναι δυνατό και των Ελλήνων ακόμα δυνατότερο! Αυτό μας σώζει!

      Διαγραφή
  3. Δεν υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο. Αλλά μια ολόκληρη γκάμα χρωμάτων. Σημασία έχει εμείς σε ποια χρώματα εστιάζουμε..

    Θα μάθουμε να ζούμε και με τα λιγότερα..αρκεί να ζούμε με όλη την σημασία της λέξεως, με την ψυχή και όχι την τσέπη.

    Καλημερούδια!! Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι ακριβώς!!! Θα το ρίξουμε και λίγο ''στην τρελή '' για να μην τρελαθούμε στ'αλήθεια! Η ζωή είναι όμορφη και με τα λίγα και με τα πολλά .... Μερικές φορές είναι πιο όμορφη με τα λίγα! Καλημερούδια Μελένια!

      Διαγραφή
  4. Καλησπέρα, Βάσια. Με σωστή, κρίση, όπως λες κι εσύ, θα τα ξεπεράσουμε, όλα. Δεν θα συμφωνήσω όμως, πως μες την κρίση, και ιδιαίτερα, στην ανεργία, μπορούμε να έχουμε, φίλους. Υπάρχουνε διάφορα είδη, φίλων και "φίλων" και φαντάζομαι πως κανένας δεν θέλει να "χαρτζηλικώνει" με κεράσματα, τον άνεργο, της παρέας. Πρόσεξε: είπα, άνεργος, όχι προς άνεργη, επειδή η γυναίκα μπορεί να είναι άνεργη, όμως όλο και κάποιον φουκαρά, ή ...φουκαρά, θα βρει, για να κάνει σχέση, μαζί του. Ο άντρας όμως, όταν είναι άνεργος, κλείνουνε όλες οι πόρτες, και δέχεται διαρκώς, απόρριψη. Εγώ, αυτή την εποχή θα την χαρακτηρίσω, όπως το λέει μέσα, σ' ...εκείνο το βιβλίο: και τις έσχατες ημέρες, η αγάπη των πολλών, θα ψυχρανθεί. Είμαι κατά της Αποκάλυψης, και της απαίτησης του Θεού, να τον δοξάζουμε: λες κι έχει ανάγκη από κάτι τέτοιο. Ας μην ξεχνάμε τις φιάλες θυμού, του Θεού, που θα πέσουνε στην γη, εκείνες τις ημέρες. Ίσως προάγγελος όλων των κακών που έρχονται είναι οι απειλές που εκτοξεύουν οι ΗΠΑ, εναντίον της Βόρειας Κορέας, με χρήση πυρηνικών. Ψωμοτύρι τα πυρηνικά, για τα αμερικανάκια. Τέλος πάντων. Η οικονομική κρίση, κατά την γνώμη μου είναι τεχνητή, για πολλούς λόγους, που γνωρίζουν αυτοί οι 1400 τόσοι, παγκοσμίως, δισεκατομμυριούχοι, πλούσιοι. Εμείς απλά τα φτωχαδάκια, ονειροπολούμε :) πως, είτε θα μας αγαπήσουν, είτε πως θα μας αποδεχτούν, όπως είμαστε (για μήπως είναι ένα και το αυτό). Και μιας και θυμήθηκα προηγούμενη σου ανάρτηση, που δεν συμφωνείς με αυτό που είπε ο Καζαντζάκης: δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι, τίποτα, κλπ, εγώ θα συμφωνήσω, μαζί του. Κάτι ήξερε, αυτός: όπως μου σύστησαν σε ένα από τα δικά μου, μπλόγκ: να αποδεχτώ, πως η αγάπη, σηκώνει, συμβιβασμούς, επειδή η γυναίκα επιβάλλει τους ρυθμούς στην σχέση: με το άγριο, με κοροιδία, ή επειδή ποτέ, δεν παραδέχεται, ότι αγαπάει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή