Η χαρά κι ένας δάσκαλος!

Κάπως έτσι η χαρά αποτυπώνεται στο πρόσωπο μου! ... 


Δεν ξέρω αν φαίνεται , αλλά τα συναισθήματα είναι τόσα πολλά και τόσο μπερδεμένα μέσα μου που δεν μπορώ να τα αναλύσω και να τα εκφράσω! ... Προτίμησα να σας τα δείξω με εικόνες και να σας πω μια μικρή ιστοριούλα... (παρακάτω..)










Στο Δημοτικό είχαμε έναν δάσκαλο που ήταν πάρα πολύ καλός. Ήταν αυτό που λέμε Δάσκαλος με το ''Δ" κεφαλαίο!..Όλοι οι μαθητές τον λατρεύαμε!  Μια μέρα, ο κύριος Σταμάτης (έτσι τον έλεγαν) , μπήκε στην τάξη κρατώντας στο χέρι τις διορθωμένες εκθέσεις μας με θέμα "Τι συναντώ στην διαδρομή από το σπίτι μου ως το σχολείο" .. Αφού μας είπε λίγα πράγματα για τις αδυναμίες μας στο θέμα των ''καλολογικών στοιχείων" (μεταφορές, παρομοιώσεις και άλλα τέτοια στολίδια του γραπτού λόγου),  αποφάσισε να μας διαβάσει δυο εκθέσεις. Την καλύτερη του τμήματος και τη χειρότερη του τμήματος, χωρίς φυσικά να αποκαλύψει ποιου παιδιού ήταν η χειρότερη. Μας τις διάβασε λοιπόν, και ύστερα μας ανακοίνωσε μόνο το όνομα του παιδιού που είχε γράψει την καλύτερη έκθεση.. Ήταν της φίλης μου της Ντίνας!  Για καλή μου τύχη, δεν ανακοίνωσε το όνομα του παιδιού που είχε γράψει τη χειρότερη έκθεση, γιατί τότε θα άνοιγε η γη να με καταπιεί.... Όπως καταλάβατε , την χειρότερη την είχα γράψει εγώ!.. Δεν είχε ούτε ένα ''καλολογικό στοιχείο" και αποτύπωνε στεγνά την πεζή πραγματικότητα , της αδιάφορης διαδρομής μου από το σπίτι στο σχολείο ... Δηλαδή .... "Συναντάω ένα φούρνο, μετά στρίβω δεξιά, μετά από λίγο αριστερά κι ύστερα όλο ευθεία!" ...κάτι σαν GPS!! 
Όμως , ένιωσα τόσο άσχημα που ακούστηκε η έκθεση μου μέσα στην τάξη με τον χαρακτηρισμό της πιο κακής, που πείσμωσα πολύ .. Στην επόμενη λοιπόν έκθεση , έβαλα τα δυνατά μου.... Και τα κατάφερα! Έγραψα μια έκθεση -μάλιστα το θέμα ήταν για τον/την καλύτερο/καλύτερη φίλο/φίλη - κι έβαλα όση τέχνη χρειαζόταν , ώστε τελικά να ξεχωρίσει από τις άλλες.. Σιγά το σπουδαίο πράγμα , θα μου πείτε! Κι όμως, αυτό με έκανε να γλυκαθώ τόσο, που αγάπησα το μάθημα της έκθεσης αλλά και το γραπτό λόγο σε όλες τις μορφές του. Άρχισα να γράφω ποιήματα, ημερολόγια και διάφορες σκέψεις μου.... Βέβαια τις κρατούσα κλεισμένες στο συρτάρι , αλλά το μικρόβιο είχε μπει για τα καλά μέσα μου! ....
Ίσως και να υπήρχε εκεί από πριν γεννηθώ, δεν ξέρω... Το σίγουρο είναι πάντως πως αυτή η μικρή ''απόρριψη" ενεργοποίησε μια αλληλουχία εσωτερικών διεργασιών μέσα στο παιδικό μυαλό μου που ενδεχομένως να μην είχαν ενεργοποιηθεί ποτέ! ....
Εξ άλλου, το πείσμα είναι μια μεγάλη κινητήριος δύναμη , αλλά για να ξεκινήσει να δουλεύει κι αυτό, πρέπει να το προκαλέσεις! ....Ή να στο προκαλέσουν! 
Το σημαντικότερο πάντως είναι να μην το βάζουμε ποτέ κάτω ... και σε αυτό πιστεύω θα συμφωνήσει κι ο κύριος Σταμάτης , που μαζί με την Ντίνα σκοπεύουμε να τον πάρουμε τηλέφωνο και να τον συναντήσουμε μετά από τόσα χρόνια...
Είμαι σίγουρη πως θα χαρεί να μάθει πως σαν δάσκαλος έβαλε τις βάσεις ώστε η Ντίνα που έγραφε όμορφες εκθέσεις να είναι Φιλόλογος σήμερα κι εγώ με εφαλτήριο τη χειρότερη μου έκθεση να γίνω μια μανιώδης blogger και μια αθεράπευτη ...
πεισματάρα! ...
Το ..."συγγραφέας" λέω να το προσπαθήσω λίγο ακόμη .... 

Καλό σας βράδυ! 
SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

4 σχόλια:

  1. φαίνονται απόλυτα τα συναισθήματα σου και είμαι χαρούμενος που είναι τόσο έντονα. Καλωσορίζω και το επίσημο ιστολόγιο του βιβλίου σου :[

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά Γιάννη! Το άλλο ιστολόγιο είναι απλώς μια παρουσίαση του βιβλίου. Εδώ θα τα λέμε! :))

      Διαγραφή
  2. βάσια μου η χαρά σου είναι όλα τα λεφτά πραγματικά...
    όσο για τον κύριο Σταμάτη: ήξερε τί έκανε... βλέπεις οι παλιοί Δάσκαλοι είχαν τον τρόπο τους!
    υπέροχο αυτό που λες για το πείσμα, πόσο αληθινό!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχα....Όντως δεν κρύβεται η άτιμη ! Ο Σταμάτης είναι καταπληκτικός δάσκαλος, όλους μας μας έχει σημαδέψει με κάποιο τρόπο! Δεν είναι τυχαίο πως κρατάμε ακόμη επαφές , όχι συχνά βέβαια αλλά δεν εχουμε χαθεί! Εγώ πιστεύω πολύ στην δύναμη των καλών δασκάλων στη ζωή μας! Την καλημέρα μου ! :)

      Διαγραφή