Η Δόξα και η Λόξα.

Πόσα και πόσα έχουν γραφτεί για την Δόξα!  Λένε πως είναι ακόμη κι από το χρήμα ανώτερη.
 Δεν θα διαφωνήσω, και ποια είμαι εγώ άλλωστε που θα διαφωνήσω; Το να σε χειροκροτούν, το να σε θαυμάζουν, το να σε αποθεώνουν είναι μαγικό. Τόσο μαγικό που μπορεί να γίνει μεμιάς ταχυδακτυλουργός και να εξαφανίσει αυτή την οριζόντια γραμμή στην βάση του "Δ". Και χωρίς ''βάση'' η Δόξα γίνεται ... Λόξα! 
Το έχουμε δει όλοι. Έχουμε ''θαυμάσει επηρμένα είδωλα να περιαυτολογούν, στα κανάλια, στα περιοδικά ... ακόμα και δίπλα μας! Διότι ο άνθρωπος έχει μέσα του την αλαζονεία, πολλές φορές μάλιστα κατακλύζεται από αυτή. Όταν μάλιστα δεν διαθέτει προσωπικές ''άγκυρες'' που να τον κρατούν προσγειωμένο, τότε και η μικρότερη επιτυχία μπορεί να τον στείλει στους πέντε ανέμους.
Τι είναι όμως αυτές οι άγκυρες; Είναι διδαχές, είναι γνώσεις είναι ακόμη και συμβάντα της ζωής μας που με κάποιο τρόπο μας διδάσκουν , τι άλλο, την απλότητα! Την μετριοφροσύνη. Και μην ξανακούσω την έκφραση "η μετριοφροσύνη είναι για τους μέτριους" γιατί θα συγχυστώ! Η μετριοφροσύνη είναι σοφία , είναι αυτό το κάτι που σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος. Να εξελιχθείς.
 Θα σας πω μια ιστορία, ένα μικρό, αληθινό περιστατικό που έχει γίνει η δική μου προσωπική άγκυρα.

Πριν πολλά χρόνια, το 1996 η θεατρική ομάδα στην οποία είμαι μέλος σε συνεργασία με το πνευματικό κέντρο του Δήμου Κορυδαλλού  διοργάνωσε μια μεγάλη εκδήλωση αφιερωμένη στην ζωή και στο έργο του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Ανάμεσα στους προσκεκλημένους που ήρθαν για να τιμήσουν την μνήμη του μεγάλου θεατρικού συγγραφέα, βρίσκονταν ηχηρά ονόματα του θεάτρου και του κόσμου του πνεύματος , καθώς και άνθρωποι του στενού του περιβάλλοντος, φίλοι του, ο γιος του και η σύζυγός του, η συγγραφέας  Άλκη Ζέη.  
 Εμείς , τα μέλη της θεατρικής ομάδας, φορώντας ένα αναγνωριστικό καρτελάκι στο πέτο, εκτελούσαμε χρέη οικοδεσπότη και υποδεχόμασταν τον κόσμο που ερχόταν στο κατάφωτο θέατρο του Δήμου μας. Κάποιοι από τους καλεσμένους έχοντας επίγνωση της φήμης τους , έμπαιναν στον χώρο με ύφος πολλών καρδιναλίων, απαξιώνοντας την παρουσία μας. Κάποιοι άλλοι , και μέσα σε αυτούς η ευγενέστατη Άλκη Ζέη και η γλυκιά Ξένια Καλογεροπούλου, με την απλότητα τους μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. 
 Αφού, τακτοποιήθηκαν στις θέσεις τους οι καλεσμένοι μας, η εκδήλωση ξεκίνησε. Ήταν μια μαγική βραδιά και το θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο συγκινημένο από το μεγαλείο του Γιώργου Σεβαστίκογλου, όπως αυτό φαινόταν από τα λόγια του Νικήτα Τσακίρογλου και της Μπέτης Αρβανίτη που μιλούσαν για την ζωή του και το έργο του.   
  Εγώ, στεκόμουν έξω από τη  αίθουσα τους θεάτρου και κρυφοκοίταζα από την μισάνοιχτη πόρτα παρακολουθώντας την εκδήλωση , έτοιμη να βοηθήσω αν τυχόν χρειαζόταν κάποιος κάτι. Και τότε ...
Άνοιξε η πόρτα του ασανσέρ του τρίτου ορόφου, και έκανε την εμφάνισή του ένας ηλικιωμένος κύριος που στηριζόταν σε ένα μπαστούνι. Κάποιον μου θύμιζε αλλά δεν μπορούσα να πω με βεβαιότητα , εξάλλου ήταν τόσοι διάσημοι άνθρωποι μέσα στον χώρο, που είχα πια χάσει το μυαλό μου (σκεφτείτε πως ήμουν και κοπελίτσα κι όσο να 'ναι είχα θαμπωθεί). Μια κυρία, εκπρόσωπος του πνευματικού κέντρου που στεκόταν παράμερα γύρισε και μου είπε με νόημα "πήγαινε να βοηθήσεις τον κύριο Ζυλ Ντασέν"! 
Χωρίς δεύτερη σκέψη , τον πλησίασα και πολύ ευγενικά (τρέμοντας από δέος) προσφέρθηκα να τον οδηγήσω μέσα στην αίθουσα του θεάτρου. Μπαίνοντας στο θέατρο ήρθα αντιμέτωπη με ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν υπήρχε κενή θέση, ούτε για δείγμα. Έψαχνα με το βλέμμα μέσα στην αίθουσα που φωτιζόταν ελάχιστα για να βρω κάποιον γνωστό μου , κάποιο μέλος ή φίλο της θεατρικής μας ομάδας και να του ζητήσω να παραχωρήσει την θέση του. Και βρήκα. Τότε,  ο κύριος Ντασέν επενέβην λέγοντας χαμηλόφωνα για να μην ενοχλήσει τους γύρω, "Όχι, όχι , δεν χρειάζεται. Μην μπαίνετε στον κόπο για μένα. Να, εγώ θα καθίσω εδώ!"  δείχνοντας το σκαλοπάτι! Μάλιστα, είχε αρχίσει ήδη να χαμηλώνει έτσι ώστε να καθίσει στο σημείο που είχε δείξει.
   Εννοείται  πως δεν τον αφήσαμε να καθίσει κάτω, παρά τα ''δεν πειράζει '' και τα '' όχι όχι, καλά θα είμαι εδώ." που μας έλεγε με την ευγενική του φωνή. Περιττό να σας πω πόσα ''ευχαριστώ'' μας είπε, και πόσο συγκινημένος έδειχνε που -αν είναι δυνατόν- τον είχαμε καλέσει στην εκδήλωση. Το περιστατικό αυτό κράτησε μερικά δευτερόλεπτα, όχι παραπάνω.  Εμένα όμως ποτέ δεν θα φύγει από μέσα μου η φωνή του , γαλήνια και ευγενική να λέει "Μην μπαίνετε στον κόπο για μένα!". Με σημάδεψε για πάντα δίνοντας μου ένα αξέχαστο μάθημα.
Πως η Αληθινή Αξία βρίσκεται στην απλότητα. Η αληθινή Δόξα δεν έχει να κάνει ούτε με την φήμη ούτε με τις τιμές. Έχει να κάνει με την εσωτερική λάμψη. Κι αυτή δεν χρειάζεται επίδειξη, γιατί δεν είναι ένα πρόσκαιρο απόκτημα Είναι περιουσία ανεκτίμητη και την κουβαλάμε μέσα μας. Λάμπει όπου κι αν βρίσκεται.....
Και στον θρόνο αλλά και στο σκαλοπάτι!


Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα ..

ΥΓ.  Αν και το θεωρώ περιττό αφού όλοι γνωρίζουμε τον Ζυλ Ντασέν σας παραθέτω το link από την wikipedeia  για περισσότερες πληροφορίες. 
SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

1 σχόλια:

  1. Μάθημα ζωής!!
    Αυτοί που αξίζουν πραγματικά είναι απλοί και ζεστοί άνθρωποι, ενώ οι άλλοι με το ύφος νομίζουν πως αξίζουν....
    Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή