Η Θυσίες θέλουν Τέχνη... Ε, και το αντίστροφο!



  Η Τέχνη θέλει θυσίες λένε..

...Πολλές θυσίες , θα συμπληρώσω εγώ και το εννοώ. Στην ζωή μου είχα την τύχη να συναναστραφώ ανθρώπους που ασχολούνται με διάφορες εκφράσεις της Τέχνης. Η νονά μου είναι ζωγράφος, η ξαδέρφη μου χορεύτρια, έχω φίλους μουσικούς, φίλους ηθοποιούς, κι έχω ασχοληθεί η ίδια με διάφορες τέχνες καθότι φύση καλλιτεχνική.. Τέλος είναι και η τέχνη της συγγραφής με την οποία ασχολούμαι εντατικά τα τελευταία χρόνια. Όπως καταλαβαίνετε, γνώρισα διάφορους ανθρώπους που θυσιάζουν καθημερινά, κομμάτια του εαυτού τους για να τα αφιερώσουν στην Τέχνη. Κι όλοι τους λένε "η Τέχνη θέλει θυσίες!" . Κι εγώ η ίδια το λέω...
  Τί θυσίες όμως θέλει η Τέχνη; Και ποια Τέχνη; 


Κάθε άνθρωπος διαθέτει έναν εγκέφαλο που λειτουργεί με έναν τρόπο, κι αναλόγως το ποια κέντρα αυτού του εγκεφάλου είναι δυνατότερα, καθορίζεται και η ταυτότητα του ατόμου.. Το λένε οι επιστήμονες, κι εγώ να σας το πω επιστημονικά δεν μπορώ, μπορώ όμως να καταλάβω το εξής... 
Αλλιώς σκέφτεται ο ζωγράφος, αλλιώς ο συγγραφέας, αλλιώς ο χορευτής, αλλιώς ο μουσικός... Ο λόγος; Το ισχυρότερο σημείο του εγκεφάλου του καθενός μας. Και θα σας φέρω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τί εννοώ. Ας υποθέσουμε πως περπατούν σε μια παραλία πέντε άνθρωποι που ασχολούνται με μια μορφή τέχνης... Είναι σούρουπο , το κυματάκι σκάει απαλά στα πόδια τους ενώ ένα γλυκό καλοκαιρινό αεράκι τους φυσά στο πρόσωπο. 

Ο ηθοποιός  θα θυμηθεί μια σκηνή από το αγαπημένο του έργο όπου ο ήρωας αγναντεύει τη θάλασσα και αναλογίζεται την ζωή του.. Θα σκεφτεί πόσο θα ήθελε να παίξει αυτό τον ρόλο, ή ίσως και να τον έχει ενσαρκώσει στο παρελθόν.
Ο τραγουδιστής θα αρχίζει να σιγομουρμουρίζει τον Αύγουστο του Παπάζογλου. Ή το "Φύσα θάλασσα πλατιά".. ή ένα οποιοδήποτε σχετικό τραγούδι. 
Ο ζωγράφος θα ''διαβάσει'' την χρωματική γκάμα που βρίσκεται μπροστά του , έτσι όπως ο ήλιος χάνεται πίσω από τη θάλασσα. 
Ο χορευτής θα παρατηρήσει τον παφλασμό των κυμάτων και θα λικνίζεται εσωτερικά μαζί τους, δημιουργώντας μέσα του χορογραφίες.
Ο συγγραφέας θα σκεφτεί πως αυτά τα κύματα ίσως θα ήταν καλό να ξεβράσουν στα ξαφνικά μπροστά τους ένα πτώμα, το οποίο-λέει- θα το είχε δολοφονήσει ένας ψαράς ... κλπ κλπ.... Ή  τι θα γινόταν αν εδώ καθόταν μια γυναίκα και ξαφνικά ερχόταν ο παλιός της έρωτας; (αν και εγώ βρίσκω πιο ενδιαφέρουσα την πρώτη σκέψη ) 

Φυσικά, ο κατάλογος μπορεί να είναι πολύ μακρύς , και να περιέχει και άλλους ανθρώπους , που δεν ασχολούνται με την τέχνη αλλά με οτιδήποτε άλλο, όμως αυτό είναι απλώς ένα παράδειγμα, και δεν έχει νόημα να σας αναφέρω τι θα σκεφτόταν ο έμπορος, ο φυσικός, ο λογιστής ή ο βουλευτής! Τώρα μιλάμε για τέχνη. 

Αφού λοιπόν καταλάβατε πως ο κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα με βάση τον εγκέφαλο που διαθέτει και πως αν πρόκειται για καλλιτέχνη, μετατρέπει αυτές τις πληροφορίες ..σε τί άλλο; σε τέχνη,... μπορούμε να πάμε παρακάτω. 

Ο καλλιτέχνης λοιπόν που θέλει να ασχοληθεί ψυχή τε και σώματι με αυτό που αγαπά , μαθαίνει πρώτα από όλα την έννοια της θυσίας! Θυσιάζει, ολοένα και περισσότερα πράγματα για να είναι όλο και πιο κοντά στο στοιχείο αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο. Την τέχνη του. Δεν είναι τυχαίο που οι καλλιτέχνες πολλές φορές είναι μοναχικοί, ή επιλέγουν να απομονωθούν για λίγο. Επίσης, δεν είναι τυχαίο που πολλές φορές δημιουργούν φιλίες με βάση την  κοινή τους αγάπη για μια συγκεκριμένη τέχνη. Αυτό βέβαια δεν είναι απόλυτο, μα σχεδόν πάντα οι άνθρωποι των τεχνών έλκονται από άλλους καλλιτέχνες, έστω κι αν υπηρετούν διαφορετική τέχνη. 
  Πόσες θυσίες όμως πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος για να δρέψει κάποτε τους καρπούς των κόπων του; Όχι ότι θα τους δρέψει δηλαδή ποτέ, γιατί ένα καλλιτέχνης που είναι πραγματικός καλλιτέχνης και όχι επηρμένος δεν θα πει ποτέ την φράση "'έφτασα" και πάντα θα προσπαθεί για το καλύτερο, αλλά τουλάχιστον για να πάρει την ικανοποίηση πως λίγο πλησίασε στο όνειρό του. Πόσες θυσίες λοιπόν πρέπει να κάνει; Πολλές! και η έννοια της θυσίας δεν έχει να κάνει με το φαγητό , το νερό ή τις ανθρώπινες σχέσεις- αν και πολλές φορές ένας καλλιτέχνης θυσιάζει πολλά από αυτά- αλλά με τον εγκέφαλό του. Καλείται δηλαδή να τάξει τον εαυτό του, την σκέψη του και όλο του το είναι στην τέχνη αυτή που αγαπά. Για να το πετύχει αυτό, απομονώνει όλο και περισσότερο όλα τα ερεθίσματα που αποσυντονίζουν το καλλιτεχνικό του ένστικτο. Την έμπνευσή του. Αποτέλεσμα; Η σκέψη του εκπαιδεύεται στο να βλέπει και να λειτουργεί με βάση αυτό που επέλεξε τελικά να ασχοληθεί. Αυτό μετατρέπεται σιγά σιγά σε αφοσίωση! Γιατί η τέχνη, εκτός από θυσίες θέλει και αφοσίωση. 


Αν δείτε τα πόδια μιας μπαλαρίνας θα καταλάβετε πως έχουν ταλαιπωρηθεί και πονέσει όσο δεν φαντάζεστε. Είναι παραμορφωμένα. Γιατί η μπαλαρίνα αφοσιώθηκε σε αυτό που αγαπά και για χάρη του θυσίασε ακόμα και τα οστά των ποδιών της στην προσπάθειά της να σταθεί πάνω στις πουέντ. Εσείς κι εγώ , πιθανότατα θα το θεωρήσουμε ανοησία. Όμως και εκείνη θα θεωρήσει ανοησία που εγώ μένω ξάγρυπνη τις νύχτες, που θυσιάζω άλλες τέχνες που αγαπώ , όπως το χορό ή το θέατρο για να γράφω. Για έναν τρίτο, εγώ και η μπαλαρίνα χάνουμε την ουσία της ζωής που για εκείνον είναι το σανίδι του θεάτρου. Κι ένας άλλος θα πεταχτεί από την γωνία και θα ισχυριστεί πως η υπέρτατη τέχνη είναι η μουσική. 
Αν μας παρακολουθούσε ένας έμπορος να διαφωνούμε για το ποιος έχει δίκιο θα έλεγε... "Λεφτά βγάζετε ή τσάμπα σπαταλάτε το χρόνο σας;" και για να του απαντήσουμε θα σταματούσαμε την διαφωνία μας για το ποια τέχνη είναι ισχυρότερη της άλλης. Θα γινόμασταν μια φωνή που θα του έλεγε πως η τέχνη θέλει θυσίες , ακόμα και αν θυσιάσεις χρήμα, πόδια, χρόνο, μάτια, ύπνο για να κάνεις αυτό που αγαπάς περισσότερο από όλα. Γιατί ΜΟΝΟ αυτό σε ολοκληρώνει ως άνθρωπο. 


Στο σημείο αυτό θέλω να πω πως αναφέρομαι φυσικά σε όλους εκείνους που έχουν κάνει την τέχνη τους ''επάγγελμα'' κατά κάποιο τρόπο. Δεν μιλάω για εκείνους που ασχολούνται στον ελεύθερό τους χρόνο με μια μορφή τέχνης. Αλίμονο, τα χόμπι μας είναι πολύ σημαντικά, και εννοείται πως μπορεί η μπαλαρίνα και ο μουσικός τον ελεύθερό τους χρόνο να γράφουν στίχους ή να ζωγραφίζουν. Όπως κι εγώ στον ελεύθερό μου χρόνο, ασχολούμαι με το χορό και το θέατρο. Όμως όταν ο χρόνος λιγοστεύει πριν από την παράσταση της μπαλαρίνας, ή το ρεσιτάλ του μουσικού, τα χόμπι μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Ο καθένας έχει τις προτεραιότητές του και προσπαθεί να συγκεντρώσει την ενέργειά του στον στόχο τον οποίο έχει θέσει στον εαυτό του. Κι όταν μιλάμε για την τέχνη οι θυσίες που θα κάνει παύουν να είναι θυσίες. Είναι ευχαρίστηση. 
Προσωπικά δεν μετανιώνω για την έλλειψη ύπνου, και για όλα όσα αναγκάζομαι να αφήσω στην άκρη για να αφιερωθώ στο γράψιμο. Δεν είναι χαμένος χρόνος για μένα κάθε στιγμή που περνάω με τους ήρωές μου, αντιθέτως. Κάθε λεπτό που περνάω μακριά τους, όταν είμαι στην φάση της δημιουργίας , είναι χαμένο λεπτό. Που για να το γεμίσω με κάτι και να πάψει να είναι άχρηστο, σκέφτομαι πιθανές εξελίξεις και διαλόγους. Σήμερα για παράδειγμα, στην επιστροφή από το σχολείο του παιδιού, έβγαλα σημειωματάριο κι έγραψα μια σκέψη μου την ώρα που περπατούσα με τον κίνδυνο να παραπατήσω. Κάποιοι θα πουν "άσε μας κουκλίτσα μου!"..Κάποιοι άλλοι ίσως και να το καταλάβουν. Εκείνοι που καίει μια φλόγα τέχνης μέσα τους, που τους κάνει να θυσιάζουν ένα σωρό πράγματα για αυτή την φλόγα, θα αναγνωρίσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους... 

Κλείνοντας, να τονίσω πως και οι θυσίες θέλουν την τέχνη τους για να πιάσουν τόπο. Δηλαδή, αν μια τέχνη δεν σε πείθει να μείνεις άγρυπνος, νηστικός, να τσακίσεις τα κόκαλά σου ή τα μάτια σου για το χατήρι της, τότε ίσως οι θυσίες αυτές να μην βρουν ποτέ τον στόχο τους. Ίσως προορίζονται για κάποια άλλη τέχνη που για το χατήρι της, θα έδινες τα πάντα. Ή σχεδόν τα πάντα , ανθρώπους δεν θυσιάζουμε ποτέ! Γιατί έτσι προδίδουμε την ισχυρότερη και μεγαλύτερη τέχνη όλων....

Την Τέχνη της Αγάπης! 



Καλό σας βράδυ!  













SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

1 σχόλια:

  1. Η αγάπη για η Τέχνη..να ήξερες πόσο βαθύ είναι το ..πηγάδι της και πόσα ανοίγματα έχει.Μιλάει η πείρα μου μικρή μου..νομίζω ότι ζωγράφιζα από τότε που τα χέρια μου έπιασαν μολύβι..Επί 35 χρόνια επαγγελματίας..νομίζω ότι έχουν περάσει τόσα αντικείμενα από τα χέρια μου όσα τα άστρα του ουρανού.Αν με ρωτήσεις τι θυσίασα γι' αυτήν θα σου πω κάτι απλό μα αληθινό...την ίδια τη Τέχνη αφού μπόρεσα να την ζυγίσω και να ρίξω το βάρος στην οικογένεια και όχι σ' εκείνην. Την εμπορεύτηκα..την έβαλα σε καλούπια προσαρμοσμένα με ανάγκες. όταν ήρθε η ώρα να αποσυρθώ από την "εμπορική" της εκμετάλλευση και να κάνω αυτό που ήθελα....τότε..η Πάρκινσον μου στέρησε αυτή τη χαρά. Δεν μετανιώνω για το ζύγισμα που έκανα..Τα παιδιά και τα εγγόνια μου με αποζημίωσαν..όμως..έχεις δίκιο σε κάτι..όταν κοιτώ τη θάλασσα βλέπω τις αποχρώσεις της σε καμβά.. όταν κοιτώ τον ουρανό σκέπτομαι τι χρώματα να σμίξω για να βγάλω αυτό το χρώμα..όταν κοιτώ τα φύλλα των δένδρων θέλω να μεταφέρω τα σχήματα τους σε πίνακα..Έτσι λοιπόν κράτησα τη Τέχνη μέσα μου , σαν ερωτική επαφή που δεν τελείωσε ποτέ..σαν αγάπη που πρόδωσα γιατί..απλά την πούλησα σε εμπόριο και απολαβές υλικές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή