Η βιβλιοθήκη του γείτονα είναι πιο γλυκιά...


Τί θυμήθηκα τώρα ... 

Ένα αξέχαστο καλοκαίρι της ζωής μου..  
Ήταν το 1990 (νομίζω)... Ήμουν περίπου δεκαέξι χρόνων .. Νεαρή και ανέμελη , όπως όλα τα κορίτσια σε αυτή την ηλικία. 
Καλοκαιράκι λοιπόν, και η αγαπημένη μας γειτόνισσα είχε ένα μικρό προβληματάκι με τον παιδικό σταθμό των παιδιών της. Πάνε χρόνια και δεν θυμάμαι ακριβώς το πως και το γιατί, θυμάμαι μόνο πως δεν είχε κάποιον να προσέχει τα παιδιά από το μεσημέρι που θα έρχονταν από τον παιδικό σταθμό, ως τις πέντε που θα επέστρεφαν εκείνη και ο σύζυγός της από τις δουλειές τους. Χρειαζόταν έναν άνθρωπο και ... με βρήκε. Να μην σας τα πολυλογώ, βρέθηκα εγώ να προσέχω τα παιδάκια της και να τους κρατώ παρέα τα μεσημέρια.. 
Θυμάμαι, πως είχαν μια τεράστια βιβλιοθήκη στο χωλ του σπιτιού τους και δίπλα μια κουνιστή πολυθρόνα.. 
Πόσο τα λάτρεψα και τα δύο! Κάθε μεσημέρι που έπεφταν τα παιδάκια για ύπνο, καθόμουν στην κουνιστή πολυθρόνα παρέα με ένα βιβλίο από την βιβλιοθήκη τους. Αξέχαστες ώρες ... που σημαδεύτηκαν για πάντα στην μνήμη μου από τα βιβλία που διάβασα. 
Εκείνο το καλοκαίρι διάβασα "Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας" του Μάρκες, το ''Εκατό χρόνια μοναξιάς" επίσης του Μάρκες , τις " Ψευδαισθήσεις" του Ρίτσαρντ Μπαχ, το "Ο κήπος του προφήτη" του Χαλίλ Γκιμπράν, και την "Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" του Κούντερα. Διάβασα κι άλλα που δεν τα θυμάμαι, όχι γιατί δεν ήταν αξιόλογα, αλλά λόγω του ότι έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε.

Τί ακριβώς είναι αυτό που κάνει αυτό το καλοκαίρι αξέχαστο; .. Θα σας πω.
Δεν θυμάμαι ούτε που πήγα διακοπές , ούτε αν είχα κάποιο φλερτ να χρωματίζει την σκέψη μου.. 
Όσα χρόνια κι αν περάσουν όμως, πάντα θα θυμάμαι αυτή την καλοκαιρινή σχέση που δημιουργήθηκε ανάμεσα σε εμένα και την βιβλιοθήκη των γειτόνων! ... 
Μοιάζει κάπως σαν μια μυστική περιπέτεια.. Σαν μια ""παράνομη"" περιπέτεια, απόλυτα επιτρεπτή ταυτόχρονα. 
 Σαν μια απιστία στην δική μου βιβλιοθήκη.. 
Ή πολύ απλά.. ένα μεταβατικό ταξίδι από την αναγνωστική μου εφηβεία στην αναγνωστική μου ενηλικίωση ! 

Ότι κι αν ήταν αυτό  το μαγικό "κάτι" που με συνέδεσε με την βιβλιοθήκη των γειτόνων μου ήταν πολύτιμο ...
Γιαυτό την ευγνωμονώ! 

Ε, και τους γείτονες φυσικά που με άφηναν πότε πότε να δανείζομαι κάποιο βιβλίο στο σπίτι μου. Μα δεν ήταν το ίδιο.. Έλειπε η κουνιστή πολυθρόνα και η μυρωδιά της βιβλιοθήκης τους.. 

Να έχετε ένα καλό βράδυ..  Παρέα με ένα καλό βιβλίο..



SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

4 σχόλια:

  1. Για να μπορέσεις να διαβάσεις τόσα βιβλία μέσα σε ένα καλοκαίρι φαντάζομαι ότι υπνώτιζες τα παιδιά του γείτονα έτσι ώστε να σε αφήνουν ήσυχη και να διαβάζεις...

    χιχιχι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εξαιρετική περιγραφή μιας πολύ γραφικής ιστορίας.
    Αν και όχι αναγνώστης, το λάτρεψα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ έχω κι εγώ μια βιβλιοθήκη όχι δική μου να θυμάμαι που ζήλεψα...Κι εγώ καλοκαίρι την είχα στη ζωή μου!
    Τα ίδια βιβλία ( βγάζοντας τον Κούντερα) διάβασα κι εγώ ...Κοίτα συμπτώσεις.....
    Πολύ τρυφερή και νοσταλγική ανάρτηση...
    Να'σαι καλά κορίτσι μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλά λένε ότι το ξένο είναι καλύτερο από το δικό μας. Και εγώ από την βιβλιοθήκη του γείτονα(θείου) έμαθα τους μεγάλους συγγραφείς,
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή