Δυο παράλληλες ιστορίες συνωμοσίας του σύμπαντος κι ένας πάνθηρας!

Κάποτε, στην αποθήκη ενός δημοτικού σχολείου, τρύπωσε μια ετοιμόγεννη γάτα ζητώντας καταφύγιο για να μπορέσει να γεννήσει τα μικρά της. Το σχολείο δεν λειτουργούσε εκείνη την στιγμή, κι αυτό έδωσε στην γατούλα όλη την ηρεμία που χρειαζόταν για να φέρει στον κόσμο τα παιδιά της, μακριά από ενοχλητικά βλέμματα και ήχους. Όπως ξέρουμε, οι γάτες θέλουν απόλυτη ηρεμία για να γεννήσουν, έτσι επιλέγουν πολύ προσεκτικά το σημείο που θα τις φιλοξενήσει κατά τον τοκετό. Αυτό έκανε και η γατούλα της ιστορίας. Γέννησε λοιπόν τέσσερα γατάκια κι άρχισε να τα περιποιείται με στοργή και αγάπη. Όταν άνοιξε το σχολείο, την επόμενη μέρα, η διευθύντρια και οι δασκάλες ανακάλυψαν την γάτα με τα παιδάκια της. Μανούλες στην πλειοψηφία τους και φιλόζωες οι περισσότερες αποφάσισαν να την προστατέψουν κι έτσι την άφησαν να παραμείνει στην αποθήκη φροντίζοντας να της έχουν τροφή και νερό αλλά και κρατώντας τους μαθητές μακριά της.
 Πέρασαν αρκετές εβδομάδες και τα γατάκια της μεγάλωναν.
 Μια νύχτα, εισέβαλε μέσα στην αποθήκη ένας πολύ άγριος γάτος. Κανείς δεν ξέρει το γιατί, όρμησε αγριεμένος στα μικρά γατάκια και άρχισε να τα σκοτώνει βάναυσα. Η μάνα κατάφερε να περισώσει μόνο τα δύο από αυτά, ένα ασπρόμαυρο θηλυκό, κι ένα μαύρο αρσενικό τα οποία έσπευσε να μεταφέρει έξω από την αποθήκη, αφού τώρα πια το μέρος αυτό δεν της παρείχε ασφάλεια. Μην ξέροντας που να τα αφήσει, κι από τον πανικό της, τα άφησε λίγο πιο πέρα από το σχολείο σε μια γωνία.
Αν σας φαίνεται πως τελειώνει απότομα η ιστορία αυτή διαβάστε και την επόμενη...


Κάποτε, σε ένα μικρό σπίτι με αυλή ζούσαν μια γυναίκα με τον δεκάχρονο γιο της. Είχαν για συντροφιά μια πολύ όμορφη γάτα, την οποία είχε υιοθετήσει η γυναίκα πριν από δεκαοκτώ χρόνια. Την αγαπούσαν πολύ και την φρόντιζαν ιδιαίτερα. Μια μέρα καθώς συζητούσαν μαμά και γιος, σκέφτηκαν πως θα ήταν ωραία να είχαν κι ένα μικρό γατάκι και να το μεγαλώσουν από την αρχή έτσι ώστε να έχει ο μικρός την ευκαιρία να δει την εξέλιξη ενός ζώου από την αρχή της ζωής του ως την ενήλικη φάση. Κάτι που δεν είχε γνωρίσει με την προηγούμενη γάτα, αφού εκείνη ήταν ήδη μεγάλη όταν είχε γεννηθεί εκείνος. Αποφάσισαν λοιπόν, όταν βρεθεί στον δρόμο τους ένα γατάκι, να το υιοθετήσουν. Η γυναίκα όμως είχε μια επιθυμία, να είναι αρσενικό- έτσι για αλλαγή- και να είναι κατάμαυρο. Για μήνες οραματίζονταν οι δυο τους τον μαύρο τους μελλοντικό γάτο, ψάχνοντας μάλιστα προκαταβολικά και ονόματα. Η είδηση της εγκυμοσύνης μιας μαύρης γάτας από το φιλικό περιβάλλον της γυναίκας χαροποίησε την μαμά και τον γιο. Έσπευσαν μάλιστα να δηλώσουν την επιθυμία τους στην φίλη που είχε την γατούλα πως αν η έγκυος γεννήσει μαύρο γατάκι θα το καλοδεχτούν αμέσως μόλις απογαλακτιστεί. Αν μάλιστα ήταν αρσενικό, η χαρά τους θα ήταν ακόμα πιο μεγάλη, αλλά και θηλυκό να ήταν, πάλι θα το αγαπούσαν και θα το μεγάλωναν με φροντίδα.
Ήρθε λοιπόν η ώρα της γέννας αλλά η καημένη η γάτα είχε την ατυχία να γεννηθούν όλα νεκρά. Έτσι, η γυναίκα και ο γιος της  αποχαιρέτισαν προς στιγμήν την ελπίδα για ένα μικρό γατάκι..
Την επόμενη ακριβώς μέρα από την άσχημη είδηση, η γυναίκα ξεκίνησε για το σχολείο του μικρού. Λίγο πριν φτάσει άκουσε ένα λεπτό επίμονο νιαούρισμα από το απέναντι πεζοδρόμιο. Γύρισε και είδε πως δυο κοριτσάκια στέκονταν στην γωνία και κρατούσαν ένα γατάκι. Δεν έδωσε σημασία και συνέχισε τον δρόμο της. Στην επιστροφή, ο γιος της πλησίασε τα κορίτσια που ήταν συμμαθήτριές του και με χαρά πήρε στα χέρια του το γατάκι που κρατούσαν.. Ήταν κατάμαυρο και .... αρσενικό!... Ο μικρός άρχισε να παρακαλά την μητέρα του να το κρατήσουν αλλά εκείνη δίστασε μην ξέροντας τις διαθέσεις των δυο κοριτσιών. Τα κορίτσια τους είπαν πως δεν θα το έπαιρναν στο σπίτι τους, απλώς ήθελαν να το σώσουν από τα αυτοκίνητα. Έτσι, συμφώνησε η μητέρα και το μαύρο γατάκι βρέθηκε στο σπίτι τους...

Πως συνδέονται οι δυο ιστορίες; Όπως σίγουρα θα καταλάβατε το μαύρο γατάκι που τελικά βρέθηκε στα χέρια του παιδιού ήταν το ένα από τα δύο γατάκια που περιέσωσε η γάτα της πρώτης ιστορίας. (Τί έγινε το άλλο, κανείς δεν ξέρει, ίσως και να το πήρε κάποιος.) Επίσης, το γατάκι αυτό γεννήθηκε στην αποθήκη του σχολείου του αγοριού. Δηλαδή, όσο καιρό το παιδί παρέα με την μαμά του έψαχναν για όνομα του μελλοντικού μαύρου γάτου τους, εκείνος έκανε ήδη τα πρώτα του βήματα ακριβώς στην αποθήκη του σχολείου, κι ήταν γραφτό του να γλιτώσει "από του χάρου τα δόντια" και να ζήσει κοντά τους.

Πως αλλιώς συνδέονται αυτές οι δυο παράλληλες ιστορίες; Όπως ακριβώς συνδέονται οι ιστορίες όλων μας... Όπως ακριβώς το σύμπαν συνωμοτεί για να έρθουν σε ταύτιση οι επιθυμίες μας, οι ζωές μας, οι μοίρες μας ...
Οι παράλληλές μας ιστορίες!
Σκεφτείτε το... Την στιγμή που εσείς επιθυμείτε κάτι πάρα πολύ, σε κάποιο σημείο του πλανήτη (ίσως και δίπλα σας) αυτό μπορεί να επιθυμεί εσάς..
 Είναι ζήτημα λίγου χρόνου, αλλά και πίστης το πότε οι δρόμοι σας θα διασταυρωθούν..

Συμφωνεί κι ο Πάνθηρας....  (το μαύρο μας γατάκι που κοιμάται κουλουριασμένο στα πόδια μου)



Καλό σας βράδυ...

Υ.Γ. Την ιστορία του Πάνθηρα μέχρι να βρεθεί στον δρόμο μας μου την διηγήθηκε σήμερα το πρωί μια δασκάλα του σχολείου που πηγαίνει ο γιος μου.







SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

4 σχόλια:

  1. Να σας ζήσει ο Πάνθηρας!!!
    Με άγγιξε βαθιά η ιστορία...ένας από τους λόγους που με άγγιξε τόσο, είναι πως φέτος είχα τη χαρά να είμαι παρούσα στη γέννηση τεσσάρων γατιών!
    Δυστυχώς τα δυο δεν έζησαν πολύ!
    Το ένα το ασπρόμαυρο το έχω κατά σύμπτωση απόψε στην ανάρτησή μου να κάνει τα πρώτα του βήματα!
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστούμε πολύ !!!! Είναι πολύ γλυκό μωρό ο Πάνθηρας... Μόλις μπορέσω θα ανεβάσω και φωτογραφίες του, αλλά και της Εύας μου που έχει πάντα την πρώτη θέση στο σπίτι μας. Το είδα το μικράκι σου, είναι μια γλύκα! Υπέροχες ζωούλες είναι τα γατάκια και τα σκυλάκια ... Τα λατρεύω!

      Διαγραφή
  2. Δεν υπάρχει ποίο όμορφο πράγμα από την συντροφιά ενός ζώου ,αγαπώ ιδιαιτέρα και τα σκυλιά αλλά και τα γατάκια ,επειδή όμως ζω σε διαμέρισμα και θεωρώ φυλακή για ένα σκύλο το διαμέρισμα ,έχω και εγώ μια κούκλα ..την Σίση μου ..που αγαπάμε πολύ και είναι το 4ο μέλος της οικογενείας μας . Είναι υπέροχα πραγματικά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου! Κι εγώ αγαπάω όλα τα ζωάκια αλλά έχω μια αδυναμία στις γάτες επειδή είναι πιο ανεξάρτητες.. Έχω την γάτα μου δεκαοκτώ χρόνια και μπορώ να πω πως παρά τα όσα πιστεύει ο πολύς κόσμος πως οι γάτες είναι συμφεροντολόγες και δεν δένονται με το αφεντικό τους όπως οι σκύλοι, στην πραγματικότητα είναι αξιαγάπητες και αφοσιώνονται ολοκληρωτικά στον άνθρωπο που τις φροντίζει. Αν είχα μεγάλο σπίτι θα είχα και σκύλο. Προς το παρόν έχω την Εύα και τον νεοφερμένο Πάνθηρα!

      Διαγραφή