Η δική μου Εκκλησία!




Όταν με ρωτούν αν πιστεύω στον Θεό, ειλικρινά δεν ξέρω τί να απαντήσω.. Ίσως γιατί αυτή η έννοια που έχω εγώ μέσα μου για το τί είναι θεός , έρχεται σε αντίθεση με αυτό που διδάσκουν οι περισσότερες θρησκείες. Πιστεύω στην αγάπη και στον άνθρωπο. Πιστεύω στις δυνάμεις που κρύβει μέσα του και στην επικοινωνία που έχει με την ενέργεια του σύμπαντος. Όχι, δεν πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη που βρίσκεται έξω και μακριά από εμάς, αλλά ότι όλοι εμείς είμαστε τα κύτταρα αυτής της δύναμης. Ότι αυτή η ανώτερη δύναμη βρίσκεται μέσα μας, δίπλα μας, γύρω μας.

Πολλοί θα πουν πως ..."αυτό είναι ο Θεός". Ε, τότε, ναι,  κι εγώ μαζί σας! Πιστεύω σε αυτό. ....Άλλοι θα πουν  "ο Θεός είναι ανώτερο ον και μας επιβλέπει, μας κρίνει, μας βοηθά από εκεί πάνω" ... Όμως εγώ δεν μπορώ να συλλάβω αυτό το "εκεί πάνω". Με γεμίζει μοναξιά και αδυναμία! Αν υπάρχει "θεός" θέλω να ξέρω πως τον βλέπω, πως τον ζω καθημερινά μέσα σε αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή.

Αν με ρωτήσεις, δεν θα σου πω ότι είμαι άθεη. Θα σου πω ότι είμαι άθρησκη. Έχει διαφορά. Γιατί δεν θέλω να περιορίσω το πνεύμα μου σε κανόνες της όποιας θρησκείας θεωρεί τον άνθρωπο αδύναμο και φθαρτό. Που θεωρεί τα ζώα κατώτερα όντα και τον πλανήτη απλώς ένα δώρο του θεού προς τον άνθρωπο, για να τον υπηρετεί, να τον ντύνει και να τον τρέφει. Δεν μπορώ να ασπαστώ μια θρησκεία που δεν θεωρεί αμαρτία την σωματική τιμωρία ενός παιδιού. Που δεν θεωρεί αμαρτία τον βασανισμό των ζώων.

Θεός μου είναι η ζωή! Η αγάπη και η κατανόηση. Το "συγγνώμη" και η συγχώρεση. Θρησκεία μου είναι ο σεβασμός και η ειλικρίνεια . Η ευγνωμοσύνη. Η συμπόνια, η αλληλοβοήθεια, το φιλότιμο.
Εκκλησία μου είναι το σπίτι μου, η αυλή μου, οι φίλοι και η οικογένειά μου, ο αγαπημένος μου....

 Και κάθε φορά που δείχνω την αγάπη μου, νιώθω σαν να ανάβω ένα κερί!

 Κάθε φορά που αγκαλιάζω και χαϊδεύω το παιδί μου νιώθω σαν να ανάβω ένα λιβάνι και να ξορκίζω το κακό.. Κι όπως ένας πολύ θρήσκος άνθρωπος θεωρεί ιερές τις εικόνες του και τα σύμβολα της πίστης του και δεν θα τα πατούσε ποτέ, έτσι κι εγώ θεωρώ το παιδί μου ιερό και μεγάλη "βλασφημία" το να το χτυπήσω ή να του μιλήσω άσχημα..

Κάθε φορά που με κοιτάζει στα μάτια η γατούλα μου με ευγνωμοσύνη νιώθω σαν να προσεύχομαι... Όχι με το "πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς" αλλά με το "σε αγαπώ , σε αποδέχομαι, και σου αφοσιώνομαι" και με το "Σε ευχαριστώ που υπάρχεις". Κι όπως ένας οπαδός μιας θρησκείας, θεωρεί ιερή την ώρα της προσευχής του, έτσι κι εγώ θεωρώ ιερή αυτή την κρυφή συνομιλία αγάπης.

Κάθε φορά που μιλώ με τον αγαπημένο μου νιώθω σαν να εξομολογούμαι. Σαν να ελαφρώνει μέσα μου όποιο φορτίο με βαραίνει... Κι όπως κάποιος εξομολογούμενος θεωρεί ιερή εκείνη την στιγμή που ανοίγει την ψυχή του και ζητάει άφεση, έτσι κι εγώ θεωρώ ιερό το ότι έχω έναν άνθρωπο να με ακούσει, να με συμβουλέψει και να βρίσκεται στο πλευρό μου..

Κάθε φορά που βρίσκομαι με τους φίλους μου και αναλύουμε την ζωή, και χαίρομαι με τις χαρές τους, λυπάμαι με τις λύπες τους... νιώθω πως κοινωνώ. Κι όπως κάποιος πηγαίνει να κοινωνήσει έχοντας καθαρίσει την συνείδησή του και την ψυχή του, έτσι κι εγώ ξεριζώνω από μέσα μου κάθε συναίσθημα δυσάρεστο και φτηνό!

Κάθε φορά που βλέπω το μωρό της αδερφής μου, νιώθω σαν να είμαι παρούσα σε ένα μυστήριο.. Το μυστήριο της ζωής! Κι όπως οι παρόντες σε ένα μυστήριο μένουν σιωπηλοί , έτσι κι εγώ ξεμένω από λόγια για να εκφράσω αυτό που αισθάνομαι. Με πλημμυρίζει η συγκίνηση!

Κάθε φορά που θυμάμαι την μητέρα μου, γεμίζω με αγάπη και με μια γλυκόπικρη θλίψη. Κι είναι σαν να κάνω μέσα μου ένα μνημόσυνο για εκείνη. Χωρίς λιβάνια, και εθιμοτυπικά για να αναπαυτεί η ψυχή της. Γιατί μέσα μου ξέρω πως η ψυχή της είναι ήρεμη! Δεν έχει βάρη από κακίες και μίση, ήταν είναι και θα είναι αγνή σαν κρυστάλλινο νερό.

Κάθε φορά που η ζωή με εκπλήσσει ευχάριστα νιώθω πως βιώνω θαύματα... Που συντελούνται δίπλα μου, μέσα μου, γύρω μου... Κι αυτά τα θαύματα με κάνουν να πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος αν το θέλουμε..

Δεν θα σου πω πως είμαι καλός άνθρωπος και ενάρετος.. Είμαι όσο καλή ή κακή μου επιτρέπει η φύση μου να είμαι. Προσπαθώ συνεχώς για το καλύτερο. Όχι για να κερδίσω τον παράδεισο μετά θάνατον. Αλλά για να κερδίσω τον παράδεισο εν ζωή!
Δεν ξέρω αν αυτό είναι θεός.... θρησκεία ή κάτι άλλο..
Απλώς ξέρω πως νιώθω καλά! Νιώθω γαλήνη ...

Αυτό δεν είναι το ζητούμενο όλων των θρησκειών άλλωστε;

Εννοείται πως δεν αντιμάχομαι καμιά θρησκεία, ούτε θα προσβάλω κάποιον για τα ''πιστεύω" του. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει σε ότι θέλει, αρκεί να μην βλάπτει τον διπλανό του και να ζει αρμονικά μέσα τον κόσμο. Ακριβώς αυτό...
 ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΖΕΙ ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Αυτό θα έπρεπε να είναι κοινή θρησκεία όλων μας!

Καλό σας απόγευμα.

...Η ανάρτηση είναι εμπνευσμένη από την γέννηση του ανιψιού μου, τις οικογενειακές μας χαρές, τους φίλους μου, τις γάτες, τον αγαπημένο μου, το καλοκαίρι, την φύση, την ζωή, αλλά περισσότερο από την μητέρα μου που έλεγε πάντα πως " Ο θεός δεν βρίσκεται στην εκκλησία και στους μεγάλους σταυρούς, αλλά στην καθαρή, άδολη αγάπη και στην προσφορά.".
 Της την αφιερώνω λοιπόν για τα τρία χρόνια που είναι μακριά μας, και της στέλνω την αγάπη μου.. ... Ξέρετε... αντί τρισάγιου! 




SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

2 σχόλια: