Ήμασταν παιδιά και παίζαμε στην ίδια αυλή...


Τον τελευταίο καιρό, είτε λόγω της τύχης είτε λόγω του διαδικτύου, ήρθαν στο δρόμο μου άνθρωποι από το μακρινό παρελθόν. Τα σχολικά μου χρόνια πιο συγκεκριμένα. Οι συμμαθητές από το δημοτικό, ο δάσκαλος μου, συμμαθητές από το γυμνάσιο ή το λύκειο και παλιοί φίλοι. Βοήθησε βέβαια και το facebook σε αυτό αλλά δεν ήταν το μόνο. Έτσι ξαφνικά, λες και κάποια μυστική συμφωνία μεταξύ μας κάποτε, όρισε την ''συνάντηση" στο τώρα. Συμπτώσεις, θα μου πεις.     Συμπτώσεις που όσο πάνε γίνονται όλο και πιο ''σατανικές". Όπως εκείνο το αίτημα φιλίας λόγου χάρη, από τον συμμαθητή μου με τον οποίο ήμουν ερωτευμένη στην τρίτη δημοτικού, και που έγινε εντελώς τυχαία χωρίς καν να γνωρίζει ποια είμαι. Όσο θυμάμαι την συγκίνηση εκείνο το βράδυ που συνειδητοποιήσαμε κι οι δυο πόσο μακριά στο παρελθόν έχει τις ρίζες της η γνωριμία μας! Στα χρόνια της αθωότητας και της ξεγνοιασιάς.
 Ή όπως η χθεσινή τυχαία συνάντηση με την μητέρα ενός άλλου συμμαθητή μου από την πρώτη δημοτικού. Φανταστείτε ότι είμαστε γείτονες κι όμως ποτέ όλα αυτά τα χρόνια δεν έτυχε να τον συναντήσω κάπου στο δρόμο. Μόνο την μητέρα του έβλεπα, ωστόσο κι εκείνη ποτέ της δεν με αναγνώρισε. Μέχρι χθες. Βρισκόταν πιο μπροστά από εμένα στον φούρνο της γειτονιάς μας και μόλις με είδε με χαιρέτισε με εκείνη την γνωστή έκφραση που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο όταν νιώθεις ότι από κάπου τον γνωρίζεις τον άλλον. Την έβγαλα από την δύσκολη θέση θυμίζοντας της ότι ήμασταν συμμαθητές με τον γιο της. Ρώτησα για εκείνον κι εκείνη με περηφάνια μου είπε πως είναι καθηγητής πανεπιστημίου τώρα. Χάρηκα πολύ με τη πρόοδό του και της είπα να του δώσει πολλούς χαιρετισμούς.
 Στην επιστροφή, σκεφτόμουν ότι το πιο πιθανό είναι να μην με θυμάται καν και είναι και λίγο λογικό. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που πηγαίναμε δημοτικό. Ήμασταν παιδιά και παίζαμε στην ίδια αυλή. Παιδιά! Και τώρα, ενήλικες πια, με υποχρεώσεις και προσωπικές επιτυχίες ή αποτυχίες έχουμε να παλέψουμε με την καθημερινότητα και τα προβλήματα της. Αλλά κυρίως έχουμε να παλέψουμε με τον χρόνο, που λες και το έβαλε πείσμα να τερματίσει πρώτος άρχισε να τρέχει υπερβολικά γρήγορα από ένα σημείο κι έπειτα. Δεν τον προλαβαίνουμε.
 Κι έτσι, φέρνοντας στο μυαλό μου όλες τις τυχαίες συναντήσεις που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, αναρωτήθηκα πόσοι από όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου είναι σήμερα πραγματικά ευτυχισμένοι. Ή πιο απλά, όπως λέει και μια φράση που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο την οποία δανείζομαι...
"Τα παιδιά που ήμασταν κάποτε θα ήταν άραγε περήφανα για αυτό που έχουμε γίνει σήμερα;"

Νομίζω πως, τελικά, αυτό είναι μια μορφή ευτυχίας... Να μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια τον παιδικό εαυτό σου και να αντικρίσεις εκεί μέσα την επιβεβαίωση. Την υπερηφάνια. Και να ακούσεις μέσα στο μυαλό σου τον ψίθυρό του να σου λέει
"Σε ευχαριστώ που δεν πρόδωσες τα όνειρά μου" ...

Σημαντικό... Δεν νομίζετε;


Να έχετε μια όμορφη μέρα!



SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου