Οι διηγήσεις του Προπάππου μου.

Σήμερα θυμήθηκα τον προπάππου μου, τον Παναγιωτή.. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε κοντά μας , σε ένα δωμάτιο που είχαμε στην πίσω αυλή, στο παλιό μας σπίτι. Ήταν γερός και δυνατός παρά τα εκατό του- σχεδόν- χρόνια. Κάθε απόγευμα, καθόταν στην αυλή και τραγουδούσε ένα δημοτικό τραγούδι, διαφορετικό κάθε φορά. Εγώ, κοπελίτσα τότε, με το μικρόβιο της συγγραφής να έχει δείξει ήδη τα πρώτα του συμπτώματα, διέκοπτα το τραγούδι του και του έκανα ερωτήσεις..."Παππού πες μου μια ιστορία από τον πόλεμο" του έλεγα . Ήξερα πως αυτό ήταν το αγαπημένο του θέμα. "Ποιον από όλους;" μου απαντούσε γελώντας. Κι αυτό ήταν που με μάγευε περισσότερο. Το ότι είχε ζήσει καταστάσεις που εγώ τις διάβαζα στην ιστορία του σχολείου. Εκατό χρόνια ζωής δεν είναι και λίγα! Φανταστείτε, είχε γεννηθεί το χίλια οκτακόσια ενενήντα κάτι ...Μου φαινόταν απίστευτο.. "Πες μου για όποιον θέλεις" του έλεγα κι εκείνος ξεκινούσε μια ατελείωτη διήγηση για μάχες και  συντρόφους με παράξενα ονόματα, που είχαν σκοτωθεί ή που είχαν χάσει χέρια και πόδια και τους κουβαλούσαν οι άλλοι αιμόφυρτους για χιλιόμετρα μέχρι να βρουν κατάλυμα. Διηγήσεις επί διηγήσεων κι εγώ άκουγα με θαυμασμό κι έλεγα μέσα μου ότι θα ήταν ωραίο να τα γράψω κάποτε. Όταν αναφερόταν στους ''εχθρούς", έλεγε "ο καταχτητής" ... Ο στρατός του "καταχτητή" , οι δυνάμεις του "καταχτητή"  και άλλα.
  Κάπως έτσι, με τις ιστορίες του παππού έπεφτε η νύχτα και μαζευόμουν στο σπίτι για να πέσω για ύπνο. Ποτέ μου δεν κράτησα σημειώσεις. Αν το είχα κάνει, ίσως τώρα να μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο βασισμένο στις μαρτυρίες του.
Δεν ξέρω τί με έπιασε σήμερα και τον θυμήθηκα , πάνε χρόνια που έχει φύγει και ποτέ άλλοτε δεν τον αναζήτησα. Όμως τώρα θα ήθελα να ζούσε, ή να ερχόταν έστω για λίγο σαν φάντασμα στον ύπνο μου και να τον ρωτούσα "Παππού, πες μου για τον πόλεμο" ...
Κρίμα να μην κρατήσω σημειώσεις τότε..
Κρίμα να είναι τόσο αδύναμη η μνήμη μου. Ο παππούς, μπορεί να μην άκουγε καλά λόγω ηλικίας μα είχε γερή μνήμη. Εγώ ακούω περίφημα, μα δεν θυμάμαι τίποτα από τις διηγήσεις του παρά μόνο δυο λέξεις .
"Καταχτητής" και "λευτεριά" ...

Τι θα μπορούσα να γράψω με αυτές; ...
Μπορούν, άραγε, να μου φανούν χρήσιμες;

Μόνο ο προπάππους ξέρει...




Καλή εβδομάδα...
SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

1 σχόλια:

  1. Λυπάμαι για το παππού,συλλυπητήρια,εμένα η θεία μου που είναι 100 χρονών από ότι ξέρω έχει ζήσει τα χρόνια της τουρκοκρατίας και έχει σημάδια από τις σφαίρες στο τοίχο του σπιτιού της.Καλή εβδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή