Η ενδοσκόπηση των σαράντα και κάτι ψιλά...

Τους τελευταίους μήνες το έχω ρίξει στην ενδοσκόπηση. Θέλεις η μετακόμιση από το ισόγειο στον τέταρτο που μου άλλαξε την καθημερινότητα, θέλεις τα οικονομικοπολιτικά γεγονότα που έφεραν τα πάνω κάτω, θέλεις τα γενέθλιά μου που πρόσθεσαν άλλον ένα χρόνο στην μέτρηση των χρόνων που έζησα; Δεν ξέρω.




Συνέβησαν πολλά. Και σε προσωπικό επίπεδο συνέβησαν ακόμη πιο πολλά. Γεγονότα, ευχάριστα τα περισσότερα αλλά τυλιγμένα με μια δόση πίκρας. Λες και το καλό ενδύθηκε με το δυσάρεστο, έτσι για να μην το αναγνωρίζω με τη πρώτη. Μα ας μη γκρινιάζω. Ούτως ή άλλως είμαι αισιόδοξη φύσει και θέσει. Κι αυτό είναι το δυσκολότερο... Το "θέσει". Η επιλογή του να βλέπεις θετική έκβαση σε μια κατάσταση που εκ πρώτης όψεως δείχνει αρνητική.

Είμαι όμως πραγματικά ''αισιόδοξη"; Ή απλώς επιβιώνω με ό, τι μου δίνεται προσπαθώντας να το μετατρέπω σε εμπειρία; Αυτό ήταν και το αντικείμενο της ενδοσκόπησης. Το κατά πόσο δηλαδή είμαι αισιόδοξη ή τελικά χρυσώνω το χάπι μου για να αντέχω.

Και κατέληξα στο εξής συμπέρασμα.

Τα όρια μεταξύ της αισιοδοξίας και της απαισιοδοξίας είναι δυσδιάκριτα. Εκείνος που λέει "όλα καλά θα πάνε" είναι αισιόδοξος. Εκείνος που λέει "όλα θα πάνε προς το χειρότερο, όλα θα καταστραφούν κι εμείς θα πεθάνουμε" είναι ξεκάθαρα απαισιόδοξος. Τί γίνεται όμως όταν κάποιος αναγνωρίζει τις δυσκολίες που έρχονται, βλέπει ότι μία κατάσταση δεν εξελίσσεται ομαλά αλλά ενεργοποιεί μηχανισμούς άμυνας μέσα του έτσι ώστε να οδηγήσει τα γεγονότα που μπορεί να ορίσει προς την θετικότερη έκβαση; Αυτόν πώς τον ονομάζουμε; Ή τί γίνεται όταν κάποιος αποφασίζει να είναι ευτυχισμένος ακόμη κι όταν γύρω του πέφτουν βόμβες; ...

Είμαι σίγουρη ότι ο κάθε ένας έδωσε διαφορετικό χαρακτηρισμό στις δυο αυτές περιπτώσεις ανθρώπων. Διότι, όπως σας είπα και πιο πριν είναι δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ της αισιοδοξίας και της απαισιοδοξίας.

Ε, λοιπόν, δεν είμαι αισιόδοξη... Ούτε και απαισιόδοξη είμαι.

Τα πράγματα θα πάνε άλλα άσχημα κι άλλα καλά, όπως συμβαίνει πάντα... Σε κάποια από αυτά τα γεγονότα θα έχω τον έλεγχο της κατάστασης και θα μπορώ να επιλέξω το πώς θα εξελιχθούν, σε κάποια άλλα δεν θα έχω κανέναν έλεγχο και το μόνο που θα πρέπει να κάνω είναι να βρίσκω τη δύναμη για να αντέχω και να πολεμώ.

Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται ρεαλισμός ή ''αφύπνιση" (επειδή είναι και της μόδας ο όρος), πάντως συνειδητοποιώ τώρα ότι και η τυφλή αισιοδοξία και η απαισιοδοξία που κατά καιρούς εναλλάσσονταν μέσα μου ήταν εντέλει χάσιμο πολύτιμου χρόνου. Με ώθησαν σε λάθος επιλογές και σε λάθος εκτιμήσεις. Εμπιστεύτηκα λάθος ανθρώπους κι έκανα λάθος όνειρα. Αλλά δεν με μαλώνω! Και δεν με μαλώνω για έναν και μόνο λόγο... Επειδή τα λάθη χρειάζονται στη ζωή μας για να μας διδάσκουν, να μας ατσαλώνουν και να μας κάνουν , έστω και αργά, να βλέπουμε τις αλήθειες μας κατάματα. Ναι λοιπόν, έκανα τα λάθη μου. Για κάποια από αυτά δεν μετανιώνω - τί θα έβγαινε άλλωστε; Και για κάποια άλλα, λέω μέσα μου... "Στο μέλλον θα είμαι πιο προσεκτική"..

Κι επειδή,βάσει στατιστικής όταν είσαι σαράντα και κάτι ψιλά έχεις ζήσει τη μισή σου ζωή (στην καλύτερη περίπτωση) , αυτό που σου μένει είναι η άλλη μισή (στην καλύτερη περίπτωση).
Οπότε, αποφασίζω να κάνω το κάθε μου βήμα να αξίζει τον κόπο. Αποφασίζω να επιλέγω πιο προσεκτικά πως θα περνώ το χρόνο μου. Αποφασίζω να επιλέγω πιο προσεκτικά τους φίλους μου και τις παρέες μου. Αποφασίζω να μην σπαταλιέμαι σε ανόητους προβληματισμούς. Ότι έγινε ,έγινε κι ότι δεν έγινε ίσως δεν άξιζε να γίνει.

Αποφασίζω να στήσω το σκηνικό και να πρωταγωνιστήσω στην ταινία μου ενσαρκώνοντας τον ρόλο που θέλω να έχω...

Χωρίς υπεραισιοδοξία, αλλά και χωρίς αρνητισμούς. Χωρίς ψευδαισθήσεις και υψηλές προσδοκίες.
Τα καλύτερα θα έρθουν! Αλλά αυτή τη φορά θα τα φέρω εγώ. Και θα είναι όσο ''καλύτερα'' μπορούν να είναι. Το τέλειο δεν υπάρχει, το έμαθα πια. Δεν είναι συμβιβασμός, είναι επίγνωση. Υπάρχει το καλό και το καλύτερο... Ε, λοιπόν, όσο πιο καλά επιλέξουμε ζήσουμε το ''τώρα'' μας τόσο ''καλύτερο" θα είναι το μέλλον μας. Αυτό έχω καταλάβει...

Και ναι , το έχετε ξανακούσει, η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή και μίζερη. Δεν σας λέω κάτι πρωτότυπο.
Όμως είναι στο χέρι μας να μεταμορφώσουμε αυτή την κοινοτοπία σε κάτι μοναδικό. Σε έναν δαυλό που θα φωτίζει τις κινήσεις μας και τις επιλογές μας...
Εμένα μου πήρε σαράντα χρόνια (και κάτι ψιλά) για να το καταλάβω.

Εύχομαι εσείς να μην χάσετε πολύτιμο χρόνο!

Καλή συνέχεια...


SHARE

Βάσια Ακαρέπη

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου