Δυσπιστία και αμφισβήτηση...



Δεν είναι λίγες οι φορές που φίλοι χρόνων, βλέποντας αυτά που γράφω στο facebook ή στο blog μου, μου κάνουν την εξής ερώτηση.... " Είδα αυτό το κείμενο που έγραψες κι ήθελα να σε ρωτήσω... Που πας και τα βρίσκεις; Ποιανού είναι τα κείμενα που ανεβάζεις;" ...

Η μόνη απάντηση που μπορείς να δώσεις σε μια τέτοια ερώτηση είναι χιουμοριστική. Κάτι όπως ...
"Έχω τα φαντάσματα του Τολστόι και του Γκόγκολ στο  σπίτι μου, και κάθε βράδυ που παίζουμε μπιρίμπα, μου τα υπαγορεύουν. Αλλά μην σου ξεφύγει κουβέντα!"  

Αντί αυτής της απάντησης αναγκάζομαι να πω το αυτονόητο... "Δικά μου είναι"...

Κάποια άλλη φορά  μια γνωστή μου η οποία βλέποντας ένα ποίημα που ανέβασα στις 4:00 τη νύχτα (καλά, είναι γνωστό ότι είμαι νυχτοπούλι) απόρησε και προβληματίστηκε τόσο πολύ που την επόμενη μέρα μου τηλεφώνησε για να με ρωτήσει αν το προφίλ μου το διαχειρίζομαι η ίδια ή αν έχει μπει κάποιος χάκερ που κάνει αναρτήσεις. Διότι, όπως είπε η γνωστή, απόρησε που είδε ένα ποίημα που δεν έμοιαζε με τις άλλες μου αναρτήσεις. 

Εδώ, η μόνη απάντηση που μπορείς να δώσεις είναι και πάλι χιουμοριστική 
"ΩΧ! Τί μου λές; Και είχα υποψίες ότι ο Καβάφης χακάρει τον λογαριασμό μου αλλά δεν ήμουν σίγουρη... Γρήγορα στην δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος!" 

Όμως και πάλι εξήγησα το αυτονόητο. Ότι είναι δικό μου ποίημα και μπλά μπλα μπλα...

Φίλοι μου αγαπημένοι, γιατί τόση δυσπιστία; Αφενός με χαροποιεί που αποδίδετε στα κείμενα μου περίτρανη ταυτότητα, αναζητώντας την πηγή σε μεγάλους συγγραφείς,  κάτι τέτοιο είναι κολακευτικό, δεν λέω, αλλά από την άλλη δεν είναι λιγάκι άδικο;  Θέλω να πω...  
Όσες φορές έχω αναρτήσει ποίημα ή κείμενο κάποιο μεγάλου και αναγνωρισμένου συγγραφέα, πάντα γράφω από κάτω το όνομά του. Ποτέ δεν έχω οικειοποιηθεί κείμενα. Η λογοκλοπή για μένα είναι σοβαρό "αμάρτημα" κι αρνούμαι να υποπέσω σε αυτό.  

Μου αρέσει να εκφράζω τα συναισθήματα μου μέσω της γραφής και αυτό το κάνω εδώ και πολλά χρόνια, σε τετράδια, ημερολόγια, σε blogs αργότερα,  ακόμη και πριν μπω στο χώρο των εκδόσεων. Όλα αυτά τα χρόνια, παράλληλα διάβαζα. Και διάβαζα αρκετά... Όχι μόνο λογοτεχνία αλλά και βιβλία αυτοβοήθειας, βιβλία φιλοσοφικά και θεατρικά κείμενα (λόγω της ενασχόλησής μου με το θέατρο). Ακόμη και θρησκευτικά βιβλία, ή βιβλία μαγειρικής... Διάβαζα, από περιέργεια, βιβλία από όλες τις θεματικές ομάδες.  Δεν τα λέω όλα αυτά ούτε για να κομπάσω ούτε για να υπερηφανευτώ για κάτι. Κι ο λόγος που δεν το κάνω είναι ένας. Δεν έχω ικανοποιήσει πλήρως την περιέργειά μου. Δεν έχω διαβάσει όλα όσα θα ήθελα, και δεν έχω γράψει όσο θα ήθελα. Έχω πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μου, έναν δρόμο με προβληματισμό και σκέψεις και με χιλιόμετρα λέξεων ...  Δικές μου και άλλων. 
Ο λόγος που τα λέω όλα αυτά είναι για να σας εξηγήσω γιατί τα κείμενά μου σας θυμίζουν -ίσως- κάτι ή γιατί πιστεύετε ότι τα έχω πάρει από αλλού. Διότι φίλοι μου ότι έχουμε διαβάσει, ότι έχουμε ζήσει και ότι έχουμε σκεφτεί γίνεται η μαγιά μας για να δημιουργήσουμε κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό , κάτι που θα πάει την γραφή μας και τη σκέψη μας,  ένα βήμα παραπέρα. Κι αυτό δεν είναι ούτε μίμηση, ούτε απομίμηση. Είναι δημιουργία. Είναι το χτίσιμο. Έτσι γίνεται.

Είναι σαν να βλέπεις ένα σπίτι και να λες "Μου θυμίζει τσιμέντο, τούβλα και σίδερο". Δεν θα το πεις... Είναι ένα σπίτι. Δεν θα το αναλύσεις στα υλικά του. 

Δεν θέλω να εισπράξετε αυτή την ανάρτηση ως παράπονο ή γκρίνια. Ξέρετε, όσοι με παρακολουθείτε, ότι δεν γκρινιάζω συχνά. Ευτυχώς έχω χιούμορ και αντιμετωπίζω τέτοιου είδους σχόλια με υπομονή και χαμόγελο. Ίσως είναι και λίγο λογικό άλλωστε να λέγονται. 
Μέσα σε έναν καταιγισμό, γνωμικών και αποφθεγμάτων, λογοκλοπής και υποκρισίας, η δυσπιστία έρχεται ως φυσικό επακόλουθο. 

Αλλά να μην μένουμε εκεί. Καλή είναι η αμφισβήτηση, καλό είναι να μην καταναλώνουμε αμάσητα ότι μας σερβίρουν αλλά ας είμαστε και λίγο ανοιχτοί να δεχτούμε ότι μέσα στον κόσμο ίσως κάποιοι να είναι έντιμοι σε αυτό που κάνουν. 









SHARE

Vasia Akarepi

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου