Κάτι Σάββατα σαν κι αυτό



Ήταν κάτι Σάββατα, να όπως αυτό το σημερινό που ήμουν έφηβη στα δεκαέξι κι είχα κάποιους φίλους που μου ταίριαζαν και κάποιους άλλους που δεν μου ταίριαζαν.
Και ήταν κάτι Σάββατα που εκείνοι που μου ταίριαζαν είχαν κανονίσει κάτι , όπως σινεμά ή να πάνε σε κάποιο πάρτι που εγώ δεν ήθελα να πάω.
 Κι ήμουν νέα, πολύ νέα για να κλείνομαι στο σπίτι .
Κι όμως, ήταν κάτι Σάββατα που με μουσική και ένα σπιτικό λικέρ χανόμουν σε σελίδες βιβλίων και τετράδια στα οποία άφηνα κι εγώ δικά μου σημάδια γραφής και μοναξιάς. Αγαπημένης μοναξιάς, προσεκτικά επιλεγμένης. Η μαμά μου ανησυχούσε μήπως δεν έχω φίλους και ήταν κάτι Σάββατα σαν αυτό που μου έλεγε να πάρω κάποιον τηλέφωνο και να μην κλείνομαι μέσα νέα κοπέλα.
Μα της επιβεβαίωνα ότι δεν με ενοχλούσε και ότι περνάω καλά κι έτσι. Και το εννοούσα. Και τα σημάδια στα τετράδια πλήθαιναν κι η μοναξιά, η προσεκτικά επιλεγμένη, η πολύτιμή μου μοναξιά γινόταν φυγή και διαφυγή.
Είναι κάτι Σάββατα που θα ήθελα να έχω εκείνα τα νιάτα και να τα περνάω κλεισμένη μέσα και να γράφω ή να διαβάζω. Από επιλογή.
Είναι κάτι Σάββατα , να όπως το σημερινό, που νοσταλγώ τα παλιά και θα ήθελα να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω και να ζήσω ξανά ένα Σάββατο σαν εκείνα τα Σάββατα...

Δύσκολο...








SHARE

Vasia Akarepi

  • Image
  • Image
  • Image
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου